no in form

inner

2011-03-24T08:02:00.000-07:00

You

2011-02-17T11:12:00.000-08:00

บางทีการอยู่ในความฝัน (หรือจินตภาพ)
มันก็ดีสำหรับอะไรหลายๆ สิ่ง (คงเป็นแค่ผม?)
แผลเปิดอีกครั้ง

นักดนตรีที่ผมชอบคนหนึ่งเคยพูดไว้ว่า
"ผมคงเกิดผิดที่และผิดเวลา"
(คำพูดนี้สำหรับผม มันช่าง...)

"ผมขอโทษ"

Landscape

2011-01-26T22:30:00.000-08:00

Scratchy

2011-01-04T23:53:00.000-08:00

"die Tree"

"Scratch in Frame No.1"

"Scratch in Frame No.2"

เสียงของอากาศ ที่กระทบกับฝุ่นผง

2010-12-22T02:46:00.000-08:00

"ร่างกายกลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผงอีกครั้ง แค่เสี้ยวนาทีฉับพลัน"

ล่องลอยกับเสียงแห่งความเงียบ ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้
เอื้อมมือคว้าฝุ่นผงจับตัวตน กลับกลายเป็นอากาศ
อากาศที่เบาและบาง กลายเป็นของมีคมโดยไม่ทันตั้งตัว
โดนบาด และเฉือน (แต่ไร้ความรู้สึก)

เพียงหลับตาก็พบเจออากาศที่คมกริบ กระทั่งลืมตาก็เห็นบาดแผล
(ผมควรจะลืมตา หรือหลับตาในขณะ?)

ปล่อยตัวให้ลอยไร้การควบคุม

.. .

.
.

"คงจะดี... ถ้ามีเสียงที่ไพเราะ แล้วกระซิบกับฝุ่นผง"
บอกฝุ่นผงให้หยุดล่องลอยซักที ผมอยากลืมตาโดยที่ไม่เห็นบาดแผลซักแห่งเลยได้ไหม

I Cover DVD

2010-09-30T23:34:00.000-07:00

Logo Designed for I Cover DVD

Graphic Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool

เป็นโลโก้ที่ทำมานานหลายปีแล้วพึ่งมีโอกาสได้ลง

โลโก้อันนี้ทำขึ้นมาเนื่องจากมีเพื่อนเคยบอกว่าให้ช่วยทำโลโก้สำหรับร้านขายปก

หรือขาย DVD จำไม่ได้ เค้าบอกแค่ชื่อร้านมาเลยทำให้เป็นงานกุศล

บวกกัับการนึกสนุกทำขึ้นมาเล่นๆ (โลโก้อันนี้ไม่ได้ใช้จริงนะครับ ^^)

This is not pollution

2010-07-13T02:02:00.000-07:00

Visible Pollution

2010-06-26T12:17:00.000-07:00

Designiti

2010-06-15T00:52:00.000-07:00

Logo & Package, Designed for Designiti

Design Director : Santi Lawrachawee

Graphic Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool / Nuttika Lertwimonnunt
©2010. Practical Design Studio Company Limited

Portraits of the King: The Art of Iconography

2010-06-14T23:09:00.000-07:00

สูจิบัตร นิทรรศการ ภาพของพ่อ...บารมีแห่งแผ่นดิน
Design Director : Santi Lawrachawee
Graphic Designer : Kanoknuch Sillapawisawakul /
Nuttika Lertwimonnunt / Nattapol Rojjanarattanangkool /
Kampanart Hianchasri (Case Inc.)
©2009. Practical Studio

Survey 1996-2006: Natee Utarit

2010-06-14T22:45:00.000-07:00

Artist’s Book, Designed for Natee Utarit
Creative Director : Santi Lawrachawee
Design Director : Kanoknuch Sillapawisawakul
Graphic Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool / Nuttika Lertwimonnunt
©2009. Practical Studio

Medifield

2010-06-11T05:39:00.000-07:00

Designer: Nattapol Rojjanarattanangkool

ความสม-ดุล

2010-03-16T01:25:00.000-07:00

ถ้าผมเขียนในเชิงความรู้สึก (ซึ่งก็เขียนมาโดยตลอด)
"สวัสดีถ้าวันนี้ผมต้องการเล่าความสมดุลของร่างกาย"

ปริมาณสะสมของช่วงเวลาหนึ่ง มันสะสมจนเกาะเป็นตะกอนของร่างกายโดยบางสิ่งไม่สามารถย่อยสลาย (อาจเก็บไว้ในสมอง)
แต่ครั้งหนึ่งปริมาณนี้คงต้องถูกชำระซักวันหนึ่ง แค่ง่ายๆ (อาจเป็นเสียงดนตรีที่สามารเข้าใจในอารมณ์ก็เพียงพอทำให้ย่อยสลาย)
แต่ในวันที่ครั้งหนึ่งไม่มีเสียงเพลงที่สามารถทำให้ย่อยสลายได้ แต่เป็นเสียงที่มีมวลปริมาณหนาแน่นอัดใส่ที่บางครั้งอาจไม่อยากได้ยินซะเลยในช่วงหนึ่ง

บางทีอาจเป็นผมที่ต้องสลายแทนตะกอนเหล่านั้น เพื่อทำให้เกิดสมดุล
ช่วยเปิดเพลงไพเราะที่ไม่แค่เสียงที่เข้าใจ แต่ขอเพลงที่สามารถย่อยสลายตะกอนที่ต้องการชำระซักทีเถิด

แกรก!

เพลงที่เคยได้ยิน

2010-01-17T07:52:00.000-08:00

บทเพลงต่างๆ ยังคงร้องเข้าโสตประสาทของผมและคุณ

แต่...
ตอนนี้ผมยังคงร้องเพลง "Hello Goodbye" เพราะมันเป็นเพลงที่ไพเราะมากที่สุดเพลงหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน
(ไม่มีอะไรครับ แค่นึกถึงขึ้นมา)

เสียงนาฬิกา

2009-11-11T05:06:00.000-08:00

ติ๊ก........ติ๊ก... ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คงเป็นธรรมดากับการพบเจอนาฬิกา
แล้วถ้ามันมีชนวน กับ การกำหนดเวลาล่ะ

คงไม่ธรรมดาหรอก ใช่ไหม

ทุกครั้ง ทุกทีมันไม่มีชนวน
แต่...

..

.

.. .. ..................

กระจายเป็นเสี่ยงๆ

2009-11-04T00:23:00.000-08:00

ไม่ได้เขียนบทความ ระยะเวลาพอสมควร...
งั้น ขอผมเขียนคุณลองอ่าน

(มันไม่มีคำใดที่ดี และมีความหมายเท่านี้)
:: บทความนี้แด่เพื่อนที่ผมรัก ที่เป็นทั้ง เพื่อน พี่ และพ่อ ของผม ::

บันทึก หมายเลข 1.1

2009-06-08T01:15:00.000-07:00

สวัสดีทั้ง คุณ(ผม) และผม(คุณ)
กลับมาเพื่อจะหยิบแปรงสีสาดกระจายออกมาเป็นตัวอักษร (ผมขอเริ่มการละเลง)
...............

การกลายสภาพสภาวะจิตให้เป็น...ฝุ่นผง

แทบไม่ขยับร่างกาย และเพียงนอนลงกับพื้นถนนอันสกปรก
(ด้วยการสบถภายในหัวสมองของผมเกือบจะระเบิดและแทบจะเป็นการล้างการมองเห็นในทุกขณะ)

เท่านี้ผม(คุณ)ก็กลายเป็นดั่งฝุ่นผง ปล่อยสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้อยู่ในสภาพล่องลอยไร้การควบคุมทั้งสิ้น
ผมล่องลอยไร้น้ำหนักกับชั้นบรรยากาศที่สลัวในทุกเวลา "ผมคงน่ารังเกียจเกินจะเรียกว่าฝุ่นที่ดี คงไม่มีใครชอบฝุ่นผงนักหรอก ใช่ไหม?"

กระทบน้ำละลายความสกปรก แต่มันไม่สะอาดเท่าไหร่นักผมก็ยังเป็นฝุ่นอยู่ดี
เกิดคำถามทำไมชั้นบรรยากาศมีเสียงโวยวายเต็มรอบกายไปหมด (น้ำตาแทบไหล) เพราะอะไรแค่ล่องลอยเท่านั้น
เมื่อไหร่จะหยุดพัก (ผมอยากหยุดตรงนี้)

คุณครับ "โปรดรับผมด้วยมือทั้ง 2 ข้างได้ไหมครับ ได้โปรด"
ครั้งนี้ผมจะรักษาตัวเองไม่ให้สกปรกเท่าที่ผมทำได้เลย...

บันทึกไร้ขีดจำกัด :: เปรียบเปรยด้วยความอิสระทางจินตนาการ

2009-06-05T02:03:00.000-07:00

บันทึก หมายเลย 1

นั่งอยู่กับกลุ่มควันสีเทาในช่วงเวลาเร่งรีบ แต่ทำไมผมถึงสงบ
คำถาม คำถาม คำถาม อันวกวนเกินเข้าใจ
ขออภัยลืมแนะนำ ผมคือตัวละครและผมไม่ใช่ใคร "ผมก็คือคุณ"

ตอนนี้คุณก็รู้จักผมแล้วด้วยความมึนงง...

ไร้อารมณ์ในการเขียนไว้มาต่อกับความเป็น ผมและคุณ

Emit From Each (efe)

2009-05-26T01:50:00.000-07:00

:: ความบังเอิญในความหม่นหมอง ::

^ภาพด้วยความบังเอิญมันช่างเหมือนกับสายตาที่ผมมองอากาศในช่วงเวลาขณะ
ไม่มีความหมายเพื่อการอธิบายในสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น

(ในเชิงอารมณ์ไร้สิ่งที่เป็นเหตุผลผมยกให้ efe)

i am a thai graphic designer

2009-05-02T05:54:00.000-07:00

โครงการ "ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย"
เนื่องด้วยทาง Practical Studio กำลังดำเนินการโครงการเกี่ยวกับกลุ่มนักออกแบบกราฟิกไทยภายใต้ชื่อโครงการว่า
“ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย (I am a Thai Graphic Designer)” โดยจะนำเสนอออกมารูปแบบวารสาร RawMat
(ด้วยความร่วมมือของ บริษัท แอนทาลิส (ประเทศไทย) และพยายามผลักดันไปสู่รูปแบบนิทรรศการในพื้นที่สาธารณะ
(สยาม ดิสคัพเวอรี่ และ สยาม เซ็นเตอร์) รวมไปถึงการขยายไปสู่รูปแบบอื่นๆ ตามโอกาสอำนวย

แนวคิดและการเข้าร่วมโครงการ :
เป็นโครงการที่นำเสนอตัวตนและการมีอยู่ของนักออกแบบกราฟิกไทย และสื่อสารออกไปว่าวิชาชีพนี้มีสังคมที่แข็งแรง
และพร้อมที่จะเปล่งเสียงออกมาให้สังคมรวมได้รับรู้ถึงความพร้อมของเครือข่ายนักออกแบบกราฟิกด้วยกันเอง
ที่จะนำไปสู่การรวมตัวเพื่อเป็นกำลังสำคัญหนึ่งของสังคมต่อไป

รูปแบบการเข้าร่วมโครงการ :
โครงการ “ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย (I am a Thai Graphic Designer)”
เป็นโครงการที่ต้องการรวบรวมภาพถ่ายนักออกแบบกราฟิกไทยทั้งที่อยู่ในประเทศไทยและทำงานหรือศึกษาต่ออยู่ที่ต่างประเทศให้มากที่สุด
โดยภาพถ่ายเหล่านั้นจะเป็นภาพถ่ายของนักออกแบบแต่ละคนที่ถือแผ่นกระดาษ A3 ที่มีผลงานออกแบบตัวอักษรคำว่า
“ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกไทย”หรือ “I am a Thai Graphic Designer”
โดยรูปแบบของผลงานนั้นขึ้นอยู่กับความคิดของนักออกแบบเจ้าของงาน

โดยมีข้อกำหนดการส่งภาพถ่ายเข้าร่วมดังต่อไปนี้ :
1. ขอให้ส่งภาพถ่ายเป็นไฟล์ JPEG ขนาด A4 (21 ซม. x 29.7 ซม.) ความละเอียด 300 dpi
2. ภาพที่ส่งมาต้องเห็นผลงานบนกระดาษที่ถือชัดเจนและเป็นแนวนอนเท่านั้น
3. ผู้ส่งผลงานจะต้องส่งข้อมูลส่วนบุคคลให้ครบถ้วน
ชื่อ-นามสกุล (ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ) / ที่อยู่ที่ติดต่อสะดวก / ชื่อบริษัทหรือองค์กร / ตำแหน่ง /
เบอร์โทรศัพท์ / มือถือ / อีเมล์ / เว็บไซต์ (ถ้ามี) / เว็บบล็อก (ถ้ามี)
4. นักศึกษาออกแบบสามารถส่งผลงานเข้าร่วมได้ แต่ขอให้ระบุข้อมูลสถานศึกษาและชั้นปีด้วย
5. ผลงานทุกชิ้นถือเป็นลิขสิทธิ์ของนักออกแบบเจ้าของผลงาน ทางผู้จัดโครงการจะใช้ในการเผยแพร่ผ่านสิ่งพิมพ์ เว็บไซต์
และการจัดนิทรรศการเท่านั้น การส่งผลงานถือว่าเจ้าของผลงานให้ความยินยอมในการเผยแพร่ผลงานนั้น
6. ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ

***ส่งผลงานทางอีเมล์มาที่ practicalstudio@gmail.com เท่านั้น
จากนั้นจะได้รับแบบฟอร์มตอบรับกลับเพื่อยืนยันการรับผลงานของท่าน

กำหนดการส่งผลงาน :
รอบแรก (สำหรับตีพิมพ์ในวารสาร RAWMAT รวบรวมลงเว็บไซต์ www.iamathaigraphicdesigner.com) : ส่งภายในวันที่ 30 เมษายน 2552

รอบสอง (สำหรับจัดแสดงนิทรรศการ(ถ้ามีผลงานมากพอ) : ส่งภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2552

รอบสาม (ถ้ามีจะแจ้งให้ทราบอีกครั้ง)

ติดต่อสอบถามได้ที่ Practical Studio
โทร 02 9382300-4 ต่อ 1003
โทรสาร 02 9389522
อีเมล์ practicalstudio@gmail.com
www.iamathaigraphicdesigner.com

//ตัวอย่างผลงาน//

เสียงเพลงบนความเป็นจริง

2009-04-15T23:49:00.000-07:00

ในขณะที่ผม พยายามปิดหู ปิดตา ปิดโสตประสาททั้งหลาย

ชั่งวุ่นวาย รุมเร้าเหลือเกิน "เกลียดบทเพลงเสียงโวยวายตามท้องถนนที่มีอยู่"
เกลียดเสียงฝีเท้าที่ไร้ท่วงทำนองเสนาะหู เกลียดความเป็นมนุษย์ทั้งตัวผมและรอบกาย ในชั่วขณะ
(ได้โปรดอย่าว่ากล่าวในตัวผมเลย เพราะผมแค่เป็นบุคคลเพียงหนึ่งเท่านั้น คุณอาจรู้สึกในบางเวลา)

และผมจะให้ยืมมือผมปิดโสตประสาตทั้งหลาย พร้อมเตรียมตัวฟังเสียงที่เงียบสงบในคราวนั้น
(แต่มือของผมคงไม่พอ ที่เหลือของโสตประสาทคงต้องเป็นคุณ)

ถ้าคุณยังมีคำถามอีกว่า เสียงเงียบสงบมันคืออะไรทำไมผมต้องเขียนแบบนี้เป็นประจำ
คุณก็แค่ลองดู มันใกล้เคียงกับนิพพานลงอย่างช้าๆ แล้วคุณจะเข้าใจในส่วนที่เหลือว่ามันง่ายดาย และงดงามกว่าสิ่งที่ตาของคุณพอจะเห็น

...
หัวเราะอย่างไร้สาเหตุกับบทความอันไร้สาระ

ตอบคำถามที่ไม่อยากตอบ

2009-03-09T22:45:00.001-07:00

"ผมไม่ได้เขียนถึงความว่างเปล่า........แต่ผมเขียนให้เกิดความว่างเปล่า"

นอนลงกับพื้นพร้อมเสียงของอากาศ

2009-02-15T08:48:00.000-08:00

สภาพจิตใจผมตกหล่นโดยไร้สาเหตุ และการควบคุม

มันช่างหม่นหมอง (อาจจะพูดซ้ำไปซ้ำมา)

ยากเย็นเหลือเกินที่จะผ่านพ้นช่วงเวลา ออกไปใน วันอาทิตย์
คุณเคยเป็นบ้างไหม หรือว่าผมเป็นแค่คนเดียว

ดนตรีกรอกหู ท่วงทำนองร่ายรำรอบตัว ไม่มีความรู้สึกอันใด
แค่อยากจับดินสอ แล้ววาดซักอย่างลงไปในกระดาษที่ยับ ด้วยน้ำมือของผม

ไม่มีสีสัน มีแต่สีดำจากน้ำหมึก และดินสอ

พอเถอะ "วันอาทิตย์" ...

ละเลงผืนผ้าใบในหัว

2009-02-06T00:32:00.000-08:00

หลับตา.........................

ผมมีผืนผ้าใบขนาดใหญ่ สีขาวขุ่นอยู่ในหัวสมอง
หยิบพู่กัน จุ่มสีแดง ปาดด้วยความมั่นใจ

มีสีฟ้าที่เปรียบเสมือน ( )

(มันใช่เหรอ ที่คุณปาดลงไป คุณแน่ใจไหม)
"เสียงจากสมองซีกตรรกะ พึมพำ จนผมลังเล"

มือแข็ง เกือบจะละเลง หยุดนิ่งจนสีที่มีอยู่แข็งตัว เหลือบมองสีนั้นด้วยความสงสัยในตัวเอง
ถอนหายใจ สมองซีกความเป็นอารมณ์บอกว่า "ถ้าใช่ตัวผมแล้วจะทำอย่างไร"

นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่หร้อมจุดควันสีเทาเข้าร่างกาย
มือสั่น......อยากละเลงต่อควรจะทำอย่างไร แต่มือมันไม่ไป

ขอโทษตัวเองพร้อมหลับตา สาดสีเทาดำลงผืนผ้าใบด้วยปริมาณที่พอจะทำให้ตัวผมเองกลายเป็นสีเทาดำ

นั่ง และน่ิง สงบจริงๆ จนได้ยินเสียงโวยวายของอากาศ

...
..............

"ขอโทษนะครับ คุณพอจะมีสีให้ผมยืมบ้างได้ไหม"

( )

2009-01-29T11:57:00.000-08:00

เหนือสิ่งอื่นใด

ผมเสพย์เพื่อความอยู่รอด และทุกคนล้วนเสพย์ติดประจำแม้ยามหลับตา
ผมอยู่กับสิ่งที่มองไม่เห็นตลอดเวลา เพราะอะไรผมแค่อยากมองเห็นในสิ่งที่ใช้

อาจเป็นเรื่องตลกและขบขันน่าดูชม ที่อยากมองเห็นในสิ่งที่มองไม่เห็น
ลองย้อนกลับเข้าถามคุณ "คุณไม่อยากสัมผัสมันด้วยการมองหรือ แม้มันอาจจับต้องเป็นของแข็งไม่ได้"

ทุกอย่างมีชีวิตจากความว่างเปล่านี้ แต่น่าตลกที่มองไม่เห็นในการมีอยู่ของมัน

เบลอ

2008-12-31T07:47:00.000-08:00

ผมตั้งใจ

การวาด และถ่ายรูปออกมาไม่ได้บังเอิญแต่เป็นความตั้งใจที่กระทำ

โปรดมองดู ...

เท่านี้กับภาพนี้

ดำดิ่ง และ...

2008-12-23T00:36:00.000-08:00

ผมก็แค่มองรองเท้าตัวเอง

เมื่อสภาพจิตใจคุณ(ไม่)ปกติ การดำดิ่งลงบทเพลงที่มีแต่ท่วงทำนองประกอบคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
ภาพและเสียงคนร้องถูกกำหนดด้วยตัวทำนอง อาจเป็นเพราะ การสร้างบรรยากาศของคนที่ร่ายบทเพลงนั้น

"คุณเข้าใจไหม มันอาจไม่มีคำร้องที่ดูสวยงามหรอก มีแต่เสียงครวญครางของเครื่องดนตรีแต่ละชนิดที่บรรเลงบรรยากาศครอบคลุมตัวผมและคุณ"

มันไม่ได้เข้าใจยากเลย แค่ใช้ความรู้สึกแล้วปล่อยให้บรรยากาศร่ายรำกับตัวคุณเท่านั้นเอง

------------- // -------- *--- - -- -----
-- = -- - - -

--

- - .

.

งั้นคุณลองหลับตา

NOT

2008-11-30T01:29:00.000-08:00

เกิน...

เกินความจำเป็นที่ต้องเก็บ

เกินความทรงจำ

เกินไปในทุกขณะในความพร่ำเพ้อ

เกินความสมควร

เกินจนเอ่อและล้นออกมาโดยที่ไร้การสัมผัสต่างๆ

เกินที่จะเป็นมนุษย์ที่ฉลาด

เกินการมอง

เกินการประสบพบเจอ

เกินไปแล้วครับ ผมพูดจริงๆ อาจคงไม่ได้ยิน ก็แค่ตะโกนใส่สมองตัวเอง

A Poster Exhibition

2008-10-30T01:45:00.000-07:00

:: Design (alone) cannot change (everything) ::
A Poster Exhibition curated by Santi Lawrachawee
1-7 Dec. 2008
at Grand Hall, Siam Discovery Center
สามารถติดตามความเคลื่อนไหว และรายละเอียดต่างๆได้ที่ http://designalone.blogspot.com ครับ

^ Magazine Ad for Art4D

^ Magazine Ad for Happening

^ Magazine Ad for a day

-----------------------------------------------------------

^ Poster ที่ทำไว้เป็นแบบที่ 2 ไม่ได้ลงไว้ในสื่อ ด้วยความเสียดายเลยขอโพสไว้ด้วยคับ (แฮ่ะๆ ^^)

Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool / Ton Vajanapanich
Photographer : Wannawat Dedpichai

ไม่มีชื่อเรื่อง

2008-09-21T08:06:00.000-07:00

รอบกายผม มีผู้คนมากมาย มีเสียงที่ดูครื้นเครง มีการตอบโต้ด้วยถ้อยคำวาจาอันสนุกสนาน มีแสงไฟ มีการเคลื่อนไหว
มันช่างเป็นสุนทรีย์

ใช่...ตัวผมปะทะกับสิ่งเหล่านี้ ผมปะทะกับมันด้วยความรู้สึกที่ไร้ตัวตน ไร้การตอบสนอง
อริยาบทของผมเคลื่อนไหวทุกสัมผัสที่พอจะทำได้

แต่ข้างในของผมนิ่งเงียบสงบ คลุกกรุ่นด้วยความเศร้าหมองอันไร้สัมผัส สิ่งที่รู้สึกได้คือ ความหนาวเหน็บมันไม่ใช่บรรยากาศ(มันแค่เป็นส่วนน้อยเท่านั้น)ผมสร้างตัวผมโดยที่ไม่รู้ตัวว่าสร้างตัวผมอีกคนหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวผมคนนี้เคลือบด้วยความหม่นหมอง
มันมืดเงียบไร้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสงบของจิตใจ มันเกินอธิบายในตัวผมครั้งนี้ อธิบายไม่ได้จริงๆ...
มัน...

อย่างเดียวที่ผมสามารถบอกได้ คือ ผมเหมือนหมดลมหายใจโดยที่ยังสูดอากาศ แปลกไหมครับ
(มันคงไม่แปลกหรอกครับ ถ้าคุณประสบเหตุการณ์แบบที่ผมกำลังเป็น)

วันนี้ผมแค่อยากเรียงรายตัวอักษรชุดนี้ออกจากความรู้สึกของผม แต่มันคงไม่ได้ผลเท่าไหร่มันยังกัดผมด้วยความเจ็บปวดเหล่านี้เหมือนโดนล็อคด้วยกุญแจ เมื่อไหร่ผมจะหาลูกกุญแจเจอสักที ผมจะได้คลายมันออก

สุดท้ายจากตัวอักษรของผมที่เรียงราย ผมอยากบอกว่า
"ช่วยปลดล็อคผมทีได้ไหม ผมยังไม่อยากให้ใครมาล้างตาของผมด้วยน้ำที่ขุ่นหมอง"

Unsung Voice

2008-09-16T23:28:00.000-07:00

:: อาจไม่มีใครเห็น แต่มีคนรู้ ::

กิจกรรมทางสาขาออกแบบโดยนักศึกษาปริญญาโท คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ที่ชื่อ Design Decode II : Unsung Voice อาจไม่มีใครเห็น แต่มีคนรู้
ที่ชักชวนผู้คนในวงการออกแบบมาร่วมเสวนา เพื่อสะท้อนประสบการณ์ในวิชาชีพที่เชื่อมโยงกับมิติทางสังคมและวัฒนธรรม
รวมถึงเปิดโอกาสให้นักออกแบบรุ่นใหม่ได้แสดงผลงานเชิงสังคม
โดยมีผู้เข้าร่วมสรวลเสวนา คือ ประชา สุวีรานนท์ / สันติ ลอรัชวี / มานิต ศรีวานิชภูมิ / ประธาน ธีระธาดา และ กลุ่มสถาปนิกชุมชน Case Studio

ณ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ TCDC
วันเสาร์ที่ 20 กันยายน 2551 เวลา 13.00-17.00 น.

สำรองที่นั่ง โทร. 087 321 7684 / 087 331 9036
www.designdecode.net

น้ำที่โปรยปราย กับความคุ้นเคย

2008-09-15T03:23:00.000-07:00

ในขณะที่หยดน้ำต่างฤดูกาล ผิดแปลกกับความเหมาะสม

ช่างงดงาม...ท้องฟ้าสีหม่น ช่วงเวลาของการหยุดโปรยปราย

ในขณะที่ตัวผมหยุดนิ่งกับกลุ่มควันสีเทา
ผมยืนมองกับความสุนทรียภาพของสายฝนผิดฤดู เปรียบเปรยกับตัวผม

ผมชอบช่วงเวลาที่สายฝนกำลังหยุดโปรยปรายด้วยความบ้าคลั่ง ยืนรับสัมผัสทั้ง ภาพ เสียง และกลิ่น
ช่างสวยงามคุณว่าไหม...

(................................................ผม
เกลียดการต้องยืนรับสัมผัสทั้งที่สายฝนยังโปรยปราย ด้วยความเปียกปอนกับความรู้สึก
เหมือนกับการเผชิญหน้า กับคำพูดและการกระทำอันวนเวียน ไม่หยุด ไม่หยุดผมเปียกไปทั่วร่างกาย
ไม่อยากรับสัมผัส)

.

.
ได้โปรด ผมชอบความงดงามของสายฝน แต่เกลียดความชื้น และเปียกปอนเหลือเกิน

ไร้...

2008-08-28T06:31:00.000-07:00

วันนี้ผมจะเขียนตัวหนังสือด้วยความไร้สาระ (ซึ่งก็เขียนเป็นนิจอยู่แล้ว)
ผมไม่ได้ขอให้คุณเข้าใจ แต่ถ้าคุณเข้าใจ ผมก็เสรี

แค่ผมล่องลอย ไร้ซึ่งกาลเวลา ไร้การกระทำทุกสิ่งอื่นใดในความสามารถของมนุษย์ หรือสรรพสิ่ง
ความต้องการแห่งตัวตน ความต้องการซึ่งอิสระแห่งความเสรี เป็นเพียงแค่สบถของมนุษย์

จากนั้นจะสบถ กับ ความหมายอิสระ (ในตัวผม ไม่เกี่ยวอื่นใดเป็นแค่ความเห็นจากตัวผม)
อิสระ ไร้ซึ่งการมีอยู่ ไม่มีความใด เป็นแค่เพียงความคิดของมนุษย์เท่านั้น

ความอิสระจะมีอยู่จริงได้อย่างไรในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดขอบเขต ด้วยกาลเวลา
กำหนดด้วยเหตุ และผลของการกระทำ กำหนด กำหนด กรรมหนด

แล้วถ้าผมจะนึก และใช้ความรู้สึกที่ซึ่งเป็นความชอบของบุคคล จะกระทำนอกเหนือการกำหนดทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้อย่างเสรี
ไม่สนใจความเป็นอยู่ของสัตว์(สังคม)ที่เดินตามถนน เฉกเช่นความเสรีบนท้องฟ้า....................ผมอิสระ และเสรี(?)

แต่ผมต้องตื่นขึ้นมานับวันเวลา

ARTAIDS

2008-08-26T08:16:00.000-07:00

:: PLUS EQUAL ::

Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Tanachot Sapruangnam
Assistants : Nattapol Rojjanarattanangkool

:: pinset / T-shirt / Shopping Bag ::
ชุดเข็มกลัด และผลิตภันฑ์ที่ได้มีส่วนร่วมในการทำครั้งนี้ (ขอบคุณสำหรับโอกาสดีๆครับ ^^) ยังมีเข็มกลัดอีกหลายร้อยอัน และผลิตภันฑ์ชนิดต่างๆที่ออกแบบโดยทีมงานจาก Practical Studio ครับ

^ ชุดเข็มกลัดเดี่ยว

^ ชุดเข็มกลัดแบบ Set
---------------------------------

^ Shopping Bag แบบที่ 1 (Cross+/=)

^ Shopping Bag แบบที่ 2 (Living together+=)
---------------------------------

^ เสื้อยืด (T-shirt Underline=+=)

Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool
*ผลงานชุดนี้เป็นแค่ส่วนนึงของงานเท่านั้น สามารถติดตามรายละเอียดและชมผลงานจากกลุ่มศิลปิน นักออกแบบอีกหลายท่านได้ที่ http://www.artaidsfund.org/plusequal/ ครับ (ถ้ามีส่วนไหนขาดตกบกพร่องต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ)*

ผม

2008-08-07T09:12:00.000-07:00

..............................................................................................

22

..............................................................................................

การเคลื่อนไหวที่ดูนิ่งสงบ

2008-07-21T12:42:00.000-07:00

ผม..............................ผม
นอกจาก สรรพนามนี้ ผม.................คือ.............................ใคร

และ

ผมเป็นใคร กระหายสิ่งใดที่เป็นอันสมควร นอกจากสรรพนาม (จริต)

ต้องการหยุดที่ส่วนใดของสมองสั่งการ (คำตอบ.....................อยู่ภายในสมองของผม) (หัวเราะกับสมองเพียงสักครั้ง)

........................หรือ ( ) (และ สิ่งนั้นผมไม่ปริปาก กับ พื้นที่อันพอสมควรหรือ)

Yes,I am Not

2008-06-30T09:35:00.000-07:00

:: ไม่ อาจ จะ ใช่ ::

by Santi Lawrachawee (อาจารย์ ติ๊ก สันติ ลอรัชวี)

at BUG-Bangkok University Gallery / City Campus
Opening : Saturday, July 5, 2008 at 6.00 pm.
Exhibition : July 5-31, 2008

Liberty school

2008-06-08T07:06:00.000-07:00

:: โรงเรียนไท ::

"โรงเรียนไท (Liberty School)" โรงเรียนแนวคิดใหม่ของ คุณ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา
:: แต่เนื่องด้วยเหตุบางประการทำให้ "โรงเรียนไท" ต้องชะลอตัวลงในการเปิด และด้วยความรู้สึกเสียดายเลยนำแบบที่ทำไว้มานาน ลงใน blog แทนครับ ^^ ::
Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool
Assistants : Tanachot Sapruangnam

Pecha-Kucha Night 4

2008-05-30T00:31:00.000-07:00

people

2008-05-29T06:42:00.000-07:00

สวัสดี (ในบางครั้ง)

หายไป หายไป หายไป หายไป หายไป
คงอยู่ คงอยู่ คงอยู่ คงอยู่ คงอยู่

.

หายไปทั้งที่ยังคงอยู่ ช่างน่าแปลกใจกับความเป็นสัตว์......ของสังคม หลีกหนีหรือ
แต่ผมยังคงอยู่

videotape in my head

2008-04-29T03:01:00.000-07:00

:: ย้อนกลับ ::
ด้วยเหตุที่ดูเหมือนความจำเป็นอย่างหนึ่งในชีวิตผมหรือทุกคนที่ต้องลืมตาในตอนเช้า (เที่ยงฯ) หลังจากการหลับพักผ่อน แต่คราวนี้ภาพที่ผมเจอมันกลับต่างกับที่เคย หัวสมองผมเหมือนชิ้นส่วนอิเล็คโทรนิคบางสิ่ง มันกรอกลับเหมือนม้วนเทปที่ต้องการดูซ้ำ แต่การดูซ้ำครั้งนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่ผมต้องการเท่าใดนัก ถ้าเปรียบเทียบกับสีนั้นมันน่าจะเป็น สีเทาหม่น ของรอบกายที่ยังดูไม่เก่ากลับกลายเป็นของใกล้พังในสายตาผม ม้วนเทปในหัวผมช่างหมองหม่นเหลือเกิน เสมือนเป็นการดิ่งลึกของความทรงจำที่ไม่พึงประสงค์ ภาพในหัวกรอกลับอย่างรวดเร็วแล้วกดเล่นเป็นปกติให้ผมเห็นภาพเป็นฉากๆ ในสิ่งที่ผมเคยพบ (เคยพูดคุย) แต่ผมไม่อยากที่จะชมภาพหรือได้ยินเสียงนั้น........................................................................................(ช่วงเวลาการชมของผม)................................... หยุดเสียที

dark sea in my imagination

2008-04-25T11:20:00.000-07:00

:: ทะเลสีดำ ::

ภาพนี้เกิดขึ้นจากขณะที่ผมฟังเพลง "ทะเลสีดำ" มันแค่เป็นความ............

face

2008-04-21T05:25:00.000-07:00

:: บ่งบอก ::

บอก

2008-04-17T10:14:00.000-07:00

:: เล่า ::
ณ เวลานี้ ผมขอบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสมองของผมเอง
เนื้อเรื่องมีอยู่ว่า

จบ การบอกเล่ากับเรื่องของผมในวันนี้ "ขอบคุณครับที่อ่าน"

ผม

2008-04-12T11:36:00.000-07:00

ผม
ผม
ผม
ผม
ผม แค่......................................................ข่มตานอนไม่หลับ
ผมลองข่มตานอนเหมือน ทุกครั้งที่เรียกว่า เป็นประจำ แต่คราวนี้ ผม ข่มตา ให้นอนหลับไม่ได้จริงๆ...

Adam Green

2008-03-28T02:52:00.000-07:00

:: ด้วยความชอบ (ส่วนตัว) ::

ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ฟัง(+ชม)แล้วชอบ เลยเอามาให้ลองฟังและชมกันดู (เผื่อบางทีอาจจะชอบเหมือนผมก็เป็นได้)
:: Adam Green "Baby's Gonna Die Tonight" ::

agenda

2008-03-20T00:21:00.000-07:00

:: "agenda" interactive design ::

สามารถเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ใน "http://practicalbkk.blogspot.com/"
และเข้าชมเว็ปไซด์ของ agenda ได้ใน www.agendabangkok.com
:: ขอบคุณมากครับ ::
“agenda” : Interactive Design
Concept & Design Direction : Santi Lawrachawee
Graphic Design & Illustration : Nuttika Lertwimonnunt
Ass. Illustration : Nattapol Rojjanarattanangkool
Photography : Tanachot Sapruangnam
Special Thanks : Minchaya Chayosumrit
Practical®Studio.©2008.

เมื่อพระอาทิตย์กลับมาอีกครั้ง

2008-03-02T09:37:00.001-08:00

ช่วงเวลาฟ้าเริ่มสว่าง เป็นเวลาที่สวยงาม ตอนเช้ากับการเริ่ม กับการสานต่อ กับการหลับ เป็นเวลาที่ช่างมีความรู้สึกที่ดีแบบแปลกๆ แต่...................แต่ ตอนเช้าที่น่าหลงใหล กลับมีกลุ่มควันสีเทาบางๆ เลื่อนลอยค่อยๆ เข้ามาปกคลุมเสน่ห์ ของมัน กลุ่มควันนั้นอยากจะเปรียบเปรยเหมือนความทรงจำของผมจากวันที่เคยผ่านมา เป็นความทรงจำที่ดูเลือนลาง ( สมควรแล้ว )( สมควรแล้ว ) ( สมควรแล้ว )( สมควรแล้ว ) ( สมควรแล้ว ) เหมือนเป็นหน้าที่ที่ต้องจำ ต้องกระทำ ความซ้ำซาก อยากทิ้ง ความซ้ำซาก แล้วเอาตัวผมใส่เข้าไปในตัวผม ................................ กลับมาดูตัวผมเอง เหมือนความเป็นตัวผมจะค่อยๆหายไปทีละเสี้ยว ผมขอเวลา วิ่งกลับไปตามหาตัวผม มาเติมเต็ม ความเป็นตัวผม ตัวผม ตัวผม ตัวผม ตัวผม แล้วจะกลับมาอีกไม่นาน กลับมาพร้อมความเป็นตัวผมเอง

dopey

2008-03-02T04:24:00.000-08:00

:: อาการง่วง ::
เป็นอาการง่วงเรื้อรังที่เกิดขึ้นเมื่อ อาทิตย์ก่อน ( ทั้งอาทิตย์ ) เป็นภาพที่วาดจากความง่วงของจริง

" กาแฟดำยังเอาไม่อยู่ "

flash

2008-02-22T23:05:00.000-08:00

:: พื้นผิวกับแสงสว่างของกล้อง ::
ระหว่างการรอ ( จำไม่ได้แล้วว่ารออะไร ) จึงถ่ายรูป

-----------------------------------------------------

-----------------------------------------------------

-----------------------------------------------------

พื้นผิว + สี + แสงแฟลช

Where is my mind ?

2008-02-06T08:11:00.000-08:00

:: .............. ::

ความเสรี.....ทางใจ หายไปขณะเวลาหนึ่ง อีกอย่างที่ต้องการอธิบาย คือ ( ...................................................... )

Long live the king

2008-01-17T07:02:00.000-08:00

:: ทรงพระเจริญ ::

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า นาย ณัฐพล โรจนรัตนางกูร

Hua-Hin

2008-01-17T05:26:00.000-08:00

:: ช่วงปีใหม่กับทะเลในฤดูหนาว ( เป็นพักๆ ) ::
ก่อนถึงปีใหม่ได้มีโอกาสไปทะเล ( ไม่ได้ไปเป็นเวลาแสนนาน )กับบริษัท ภาคปฏิบัติ และบริษัทออกแบบตกแต่งภายในของ อาจารย์ เอ เป็นช่วงเวลาที่ดี(ใจ)และน่าจดจำ "ขอบคุณครับ"

^บ้านพักสวยงาม

^เห็นแล้วจึงถ่าย

^กลางค่ำกลางคืน
ช่วงเวลาของกลางคืนเป็นช่วงเวลาที่ผมชอบที่สุดแต่เก็บรูปภาพ และบรรยากาศได้น้อยมาก เพราะผมไม่สามารถจริงๆ และจำอะไรไม่ค่อยได้ด้วย แต่ที่แน่ๆเป็นภาพที่จำได้อย่างแม่นยำ และไม่ลืมนั้น คือ ผมเห็นขวดสีเขียวทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่เรียงกันในตู้เย็นแบบว่า.....ครับคงไม่ต้องพูดอ่ะคับ

Dog

2008-01-17T05:20:00.000-08:00

:: สุนัข ของ เพื่อน ผม ::

Happy new year

2007-12-28T04:10:00.001-08:00

:: มาทำความรู้จักปีใหม่ ::

ขอให้สุขขีกับปีใหม่ นะครับ

ทรงพระเจริญ

2007-12-23T01:42:00.000-08:00

:: T-shirt project " ทรงพระเจริญ " ::

อักขรศิลป์ " ทรงพระเจริญ " ในรูปแบบเสื้อยืด

เป็นอีกหนึ่งของโครงการอักขรศิลป์ที่ได้มีโอกาส ร่วมทำกับ บริษัท ภาคปฏิบัติ ( ถึงจะทำเล่นๆกันในบริษัท ผมก็ชอบ ครับ ^^ )
สามารถดูรายละเอียดของภาพเพิ่มเติมได้ใน http://practicalbkk.blogspot.com/

" empty space in my head "

2007-12-08T08:07:00.000-08:00

:: พื้นที่ว่างในหัวสมอง ::

ภาพนี้เป็นภาพที่เกิดขึ้นจากมือของผม หลังจากเสพย์สันต์ กับกลุ่มควันสีเทา ว่างเปล่า ว่างเปล่า.....ภาพนี้ว่างเปล่า เป็นช่วงขณะที่ในสมองเกิดพื้นที่ว่างเปล่า ในช่วงเวลาหนึ่ง จึงมีคำอธิบายเพียงเท่านี้

โครงการอักขรศิลป์ " ทรงพระเจริญ "

2007-11-13T04:33:00.000-08:00

:: ขอเรียนเชิญออกแบบอักขรศิลป์ “ทรงพระเจริญ” ::
:: www.songpracharoen.org ::

เนื่องจากกลุ่มคณะวิชาศิลปกรรมศาสตร์ คณาจารย์ นักออกแบบ ศิลปิน บริษัท สยามพิวรรธน์ และองค์กรเอกชนต่างๆได้ร่วมกันจัดโครงการอักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ ซึ่งเป็นโครงการออกแบบ และเผยแพร่อักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ รูปแบบใหม่ เพื่อร่วมเฉลิมพระเกียรติ แด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา และจะมีการรวบรวมผลงานอักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ จากนักออกแบบและผู้ที่ส่งผลงานเข้าร่วม เพื่อจัดแสดงในระหว่างวันที่ 14 - 17 ธันวาคม 2550 บริเวณ โถงชั้น 1 สยามดิสคอพเวอรี่เซ็นเตอร์ และผ่านเว็บไซต์ www.songpracharoen.org

จึงใคร่ขอเรียนเชิญท่านซึ่งเป็นนักออกแบบ ให้เกียรติเข้าร่วมโครงการอักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ โดยออกแบบอักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ รูปแบบใหม่ขึ้น เพื่อร่วมเฉลิมพระเกียรติ แด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา

:: โดยมีกำหนดส่งผลงานออกแบบดังนี้ ::
ออกแบบอักขรศิลป์ ทรงพระเจริญ
ขนาด A2 (60 x 42 ซม.)
ส่งเป็น File ภาพ jpeg โดยให้มีความละเอียด 150 – 300 dpi

:: ภายในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2550 ::

^ผลงานของ สันติ ลอรัชวี - Practical®studio

^ผลงานของ ธนโชติ ทรัพย์เรืองนาม - Practical®studio

^ผลงานของ ณัฐิกา เลิศวิมลนันท์ - Practical®studio

^ผลงานของ อนุทิน วงศ์สรรคกร และ พฤติกรรมการออกแบบ

^ผลงานของ อนุทิน วงศ์สรรคกร และ พฤติกรรมการออกแบบ

^ผลงานของ สุรัติ โตมรศักดิ์ Try to be nice

^ผลงานของ ปริวัฒน์ อนันตชินะ ( Case Inc. )

^ผลงานของ กัมปนาท เฮี้ยนชาศรี ( Case Inc. )

:: สอบถามเพิ่มเติม ::
อ.พิมพ์จิต ตปนียะ
อ.นิจจัง พันธพจน์
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
โทร. 02-902-0299 ต่อ 2610, 2618 โทรสาร 02-516-6120
หรือที่ Practical®Studio โทร. 02-9382300-4 ต่อ 1003

Final

2007-10-12T01:23:00.001-07:00

:: สวัสดีคับ ::
ก่อนอื่นผมขอขอบคุณ อาจารย์ทั้ง 2 ท่านคับที่ช่วยทำให้ผมพัฒนา และเปลี่ยนมุมมองความคิดทางการออกแบบมากมาย จากแค่การเริ่มจาก project เดียวที่ชื่อว่า sequence ตอนแรกที่ได้คำๆนี้มา ผมก็ งง กับมันว่าจะให้ผมทำอย่างไรกับสิ่งที่ได้มา ต่อมาก็เริ่มทำความเข้าใจกับมัน และพอนานไปก็เกิดปัญหากับแค่คำๆเดียวนี้มากมายกับตัวของผม อย่างเช่น สิ่งแรกเลย คือ งง และได้เกิดการทดลองกับงานออกแบบ ( อาจถือได้ว่าเป็นครั้งแรกคับ )เข้าไปจัดการกับกระบวนการการออกแบบ อย่างจริงจังมากกว่าเดิม (ช่วงนี้แหล่ะเกิดความเบื่อ และตัน คับ )แต่พอประสบผลสำเร็จกับการทดลอง ก็มาว่าในเรื่องของ " เปลือก " ช่วงนี้เป็นสิ่งที่ผมเจอปัญหาและโดนว่ากล่าวตักเตือนเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า " ชอบทำงานหล่อ " แต่สิ่งที่โดนว่ากล่าวตักเตือนไปผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้โตขึ้นและยอมรับเหตุผลว่าทำไมถึงโดนอย่างนั้น เปรียบเสมือนการใส่ปุ๋ย ( ขอบคุณคับและผมจะนำสิ่งนี้ไปปรับปรุงแก้ไขกับการออกแบบของผมให้มากขึ้นๆๆๆขอบคุณในการติชมทุกๆเรื่อง ขอบคุณครับ อาจารย์ ติ๊ก อาจารย์ นุ )
*ลืมบอกคับ กระบวนการทดลองที่แล้วมาสามารถเข้าไปดูใน " วิชาการออกแบบสื่อสาร 5 ( งานทดลอง ) " คับ*

how to

2007-10-12T01:23:00.000-07:00

:: how to ( รูปแบบการเล่นของงานสรุป ) ::

diagram นี้เป็นรูปแบบการเล่นของงานสรุป REMEMBER เป็นการขยายความเข้าใจของตัวอย่างที่อยู่ด้านล่าง ( ภาพนิ่งงานเคลื่อนไหว ) ให้เกิดความเข้าใจมาก หรืองง กว่าเดิม คับ

REMEMBER ( งานสรุป )

2007-10-12T01:22:00.000-07:00

:: รูปแบบชิ้นงาน ::

^ ภาพนิ่งงานเคลื่อนไหว
งานสรุปชิ้นนี้เป็นงานที่มาจากหัวข้อของเรื่อง sequence แต่ใน sequence ของผมที่ผมเลือกมานั้นเป็นรูปแบบที่เกี่ยวกับเรื่องของระบบความจำ และได้แตกออกมาเป็นเรื่องของการบิดเบือนความจำระยะสั้นในรูปแบบงานที่เรียกว่า interactive โดยมีการ login เป็นตัวเชื่อมความจำในช่วงต่างๆ งานสรุปชิ้นนี้มีรูปแบบการบิดเบือนความจำและทดสอบความจำ 3 ขั้นตอน และถ้าจำได้ทั้ง 3 ครั้งก็จะเจอฉากจบ ต้องขอ อภัย ณ ที่นี้ว่าเนื่องจากมีปัญหาในเรื่องโปรแกรมเวลาทำภาพเคลื่อนไหวเสร็จ พอโยนเข้าโปรแกรม แฟลช เพื่อที่จะใส่ คำสั่ง login ทำให้ภาพแสดงผลออกมาเล็กกว่าที่ตั้งใจไว้คับ
*เนื่องจากงานสรุปของผมชิ้นนี้เป็นงานในรูปแบบ interactive จึงไม่สามารถที่จะอัพโหลดข้อมูลลง blog ได้จึงทำมาเป็นภาพนิ่งให้ชมในรูปแบบคร่าวๆ คับ*

REMEMBER

2007-10-11T23:56:00.000-07:00

:: package ::

sequence ( ตัวอธิบายงาน )

2007-10-11T22:36:00.000-07:00

:: การอธิบายตัวงานในรูปแบบ diagram ::

*ตัวอธิบายงานชิ้นนี้ เป็นการอธิบายงาน sequence ตั้งแต่ได้รับโจทย์มาในครั้งแรก ว่าผ่านขั้นตอนอะไรบ้างแบบคร่าวๆเพื่อความเข้าใจโดยง่าย กระทั่งออกมาเป็นงาน interactive*

การจัดแสดงงาน

2007-10-11T22:30:00.000-07:00

:: รูปภาพบรรยากาศภายในงาน ::

^ตอนติดตั้งงาน

^อาจารย์กำลังแอบดูตอนยังไม่ present ผลงาน

^มีคนเข้ามาเล่นกับงานและเกิดข้อสงสัยในตัวงาน

sequence ( ทดลองออกแบบ โปสเตอร์ ครั้งที่ 1)

2007-09-24T11:37:00.000-07:00

:: REMEMBER Poster ::

Typography

2007-09-21T03:26:00.000-07:00

:: type in motion ::
Pulp Fiction in Typography

clip video นี้เป็นการจัดวางตัวอักษรด้วย visual ของ time base media ด้วยเนื้อหาของหนังเรื่อง Pulp Fiction เป็นการใช้ visual นี้ได้อย่างน่าสนใจ มีการใช้อารมณ์การพูดของตัวละครสื่อสารออกมาเป็น การจัดวางตัวอักษร

Trainspotting in Typography

clip video ชิ้นนี้เป็นการจัดวางตัวอักษรในหนังเรื่อง Trainspotting เป็นอีกรูปแบบที่น่าสนใจเช่นกัน

Typography: fight club verbiage

clip video นี้เป็นการจัดวางโดยใช้การพูดสื่อสารออกมาเป็น การจัดวางตัวอักษร ในหนังเรื่อง fight club
clip video 3 ชิ้นนี้เป็นเรื่องของ ตัวอักษร กับการจัดวางในรูปแบบ ของ time base media โดยใช้อารมณ์ของการพูดสื่อสารเป็นไปในทางรูปแบบ ตัวอักษรซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่ง
ที่มาจาก www.youtube.com

sequence ( background )

2007-09-16T09:56:00.000-07:00

:: ทดลองพื้นหลังด้วยกระดาษ ::

*พื้นหลังงาน timebase media ชิ้นนี้เป็นการทดลองในอีกมุมหนึ่ง เพื่อต้องการหาความแตกต่างจากเดิมที่เป็นแค่พื้นหลัง สี ธรรมดา* การที่เลือกกระดาษเป็นพื้นหลังของงานนั้น เพราะว่า กระดาษเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่มีหน้าที่ไว้จดเพื่อให้เกิดความจำ ( อีกรูปแบบของการจดจำ ) และเป็นอีกรูปแบบที่สามารถสื่อถึงความจำได้อย่างหนึ่ง

sequence ( grid system )

2007-09-10T09:17:00.000-07:00

รูปแบบการวาง grid system
แบบที่ 1

แบบที่ 2

รูปแบบการวาง grid system นี้เป็นรูปแบบการวางที่เรียบง่าย การวางรูปแบบของ grid system นี้วางเพื่อการทำ lay out ในงาน timebase media ให้ง่ายขึ้น และดูเป็นระเบียบมากขึ้น
*รูปแบบนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลง*

ภาพยนตร์ ฉายซ้ำ

2007-09-06T10:33:00.000-07:00

" ชำระเงินซื้อตั๋ว ยืน นั่ง ในราคาเท่ากัน
หันไปในทางเดียว แต่ต่างทิศ ขวักไขว่ด้วยสัตว์สังคม วนเวียนไปมา

ดู ภาพยนตร์ด้วยเนื้อเรื่องตามระยะทาง ภาพยนตร์ฉายซ้ำ องค์ประกอบของเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่ก็ชมได้ไม่มีเบื่อ ( ในทางประจำ )

ที่ที่ฉาย ภาพยนตร์ แห่งนี้มีการเผยสิ่งที่ไม่ควรชมอยู่ด้วย นั่นคือ ความเป็นจริงของ สัตว์สังคม ถอดเปลือกให้เห็นถึงแก่นบางส่วน....................

ขึ้น จ่าย นั่ง หรือ ยืน ( หลับ )

ลงจากที่ฉายภาพยนตร์ ในขณะที่ เนื้อเรื่องของบางคนยังดำเนินต่อไป จนกว่า ผู้ชมคนนั้นจะถึงที่หมาย "

sequence ( วางรูปแบบงาน )

2007-09-03T12:17:00.000-07:00

sequence ( background color )

2007-08-27T11:54:00.000-07:00

การทดลองสีพื้นหลังของ timebase media

*สีที่ได้เลือกมาในการทดลองสีพื้นหลังนี้เป็นสีที่ดูไม่ฉูดฉาดมากเกินไป* จากที่ได้ดูสีพื้นหลังแล้วก็เห็นสมควรว่า ควรที่จะเป็นสีที่ธรรมดา เพราะจะได้ไม่มีผลรบกวนต่อการชมภาพเคลื่อนไหว สีที่เลือกมีอยู่ประมาณ 2 สี คือ สีเทาเข้ม และ สีขาว ซึ่งเป็นสีที่ดูธรรมดา ไม่รบกวนการมองจนมากเกินไป

sequence ( การเข้ารหัส หรือ login )

2007-08-20T06:32:00.001-07:00

:: login ::
การเข้ารหัส หรือ login นั้นจะทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างหน้าหนึ่งไปยังอีกหน้าหนึ่ง เป็นการตอบปัญหาข้อสงสัยของผมเองที่ได้ตั้งข้อสงสัยจากครั้งก่อนในเรื่อง " เมื่อจำรหัสได้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ( ในอีกรูปแบบหนึ่ง )และตอบข้อสงสัยอีกข้อหนึ่ง คือ การที่เชื่อมความจำหนึ่งไปอีกความจำหนึ่งจะมีตัวเชื่อมเป็นในรูปแบบไหนได้บ้าง" ในรูปแบบตัวเชื่อมนี้อาจไม่จำเป็นที่จะเป็นการใส่รหัสตัวเลขเพียงอย่างเดียว อาจเป็นตัวอักษรหรือคำที่ให้ผู้ชมได้จำก็เป็นได้
ทำไมต้องเลือกการ login ( การเข้ารหัส )
1. เสมือนการปลด lock เพื่อนำไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง
2. เป็นเหมือนการตรวจสอบความจำที่ได้มานั้นว่าถูกต้องหรือไม่
*เป็นการตอบข้อสงสัยของผมที่ได้ตั้งไว้ ก็เหมือนเดิมครับถ้าเข้าใจถูกก็ถูกอ่ะครับ*

sequence ( รูปแบบแผนงาน )

2007-08-20T02:06:00.000-07:00

:: การวางรูปแบบงาน ::
หลังจากที่ผมได้ทำการทดลอง เรื่องการบิดเบือนความจำ ผมก็กลับไปที่การตั้งสมมุติฐานครั้งแรกที่ว่า " การที่จะเกิดความจำทั้งระยะสั้นและยาวได้นั้นต้องมีระบบของ sequence คือ ภาพ ( สิ่งเร้า ) ------------ ตา ------------ สมอง ( ระบบของสมอง )แล้วถ้าผมมีการแทรกข้อมูลหรือรูปแบบใดก็ตามจะสามารถบิดเบือนความจำได้ไหม "
diagram การวางรูปแบบงานคร่าวๆ

เมื่อคนดูได้ชมแล้วก็จะเกิดผลที่คาดไว้ 2 ลักษณะ ( ถ้าไม่ผิดพลาด ) คือ
1. คนดูที่สามารถจำข้อมูลที่ให้ดูได้
2. คนดูที่ไม่สามารถจำข้อมูลที่ให้ดูไม่ได้ หรือ จำได้บางตัว
ดังนั้นรูปแบบที่ต้องการสื่อออกมานั้นจะต้องมี 2 ทางเลือกด้วยกันคือ เมื่อคนดูที่จำได้แล้วจะมีการใส่รหัส หรือ การ login ก็จะมีผลต่อเนื่องคือให้ดูงานและจำไปเรื่อยๆและใส่รหัสต่อไปจนถึงตอนจบที่จะมีรูปแบบหนึ่งที่เตรียมไว้ ( ยังไม่แน่ใจกับตอนจบ )กับอีกทางหนึ่งที่ผู้ชมไม่สามารถจำได้ หรือจำได้เพียงบางตัวก็จะมีการ login เหมือนกันแต่ว่าจะมีการหลอกล่อให้ดูและใส่ต่อไปเรื่อยๆเหมือนกับว่าคนที่ดูนั้นจำได้หรือใส่ login ได้ถูกต้องแต่เมื่อถึงตอนท้ายก็จะมีการเฉลยว่า " การใส่login หรือ การจำของคุณนั้นผิดพลาด " และก็จะมีรหัสที่ถูกต้องเฉลยออกมาตอนท้ายของงาน
การที่งานจบแบบนี้เป็นการตอบข้อสมมุติฐานที่ผมได้ตั้งไว้ในตอนแรก ( ถ้าไม่ผิดก็คงถูกอ่ะคับ )แต่เรื่องการเขียนโปรแกรมกับรหัส login ที่จะให้คนดูได้มีการร่วมในตัวงานด้วยนั้นต้องขอเวลาไปศึกษาสักนิด ( ถ้าทำได้ก็คงสนุกอ่ะคับ )
*รูปแบบของงานชิ้นนี้เป็นการวางแผนงานแบบยังไม่สมบูรณ์ อาจจะมีรูปแบบอื่นที่ดูลงตัวและสมเหตุสมผลมากกว่านี้ก็คงต้องทดลองต่อไปครับ*

sequence ( การทดลองครั้งที่ 3.1 )

2007-08-18T12:44:00.000-07:00

งานทดลอง การบิดเบือนความจำในอีกรูปแบบ

*วันนี้เป็นโอกาสที่ดี ( มั้ง ) เพราะผมได้ไปบ้านเพื่อนจึงมีโอกาสได้ อัพโหลดไฟล์วีดีโอซักที ต้องขอบคุณเพื่อนผมที่มีอุปการะกับผมในการอัพโหลดไฟล์วีดีโอชิ้นนี้ครับผม*
งานทดลองชิ้นนี้เป็นงานทดลองเรื่องตัวเลขอีกครั้งหนึ่งในรูปแบบที่แตกต่างไปจากเดิม ( นิดหน่อย )เป็นการทดลองเรื่องขนาดของตัวเลข และการเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนจงใจให้จำตัวเลขนั้นๆ และลองปรับเรื่องความเร็วของตัวเลข ตัวเลขที่นำมาเป็นเบอร์โทรศัพท์ ( หยิบยกเรื่องของชีวิตประจำวัน )
หลังจากที่ให้คนได้ดูงานทดลองชิ้นนี้แล้วจึงเกิดคำถามขึ้นอีกว่า
- การที่ตั้งโจทย์ขึ้นมาก่อนที่จะได้รับชมนั้นมีเจตนาบังคับให้ผู้ชมจำ เป็นสาเหตุให้ผู้ชมมีการเลือกที่จะจำรึเปล่า
เป็นอีกสาเหตุที่ต้องปรับปรุง ( รึเปล่า ) ครับ

sequence ( การทดลองครั้งที่ 2.1 )

2007-08-17T02:40:00.000-07:00

:: การทดลองบิดเบือนความจำต่อจากตัวเลขเป็นการทดลองบิดเบือนความจำเรื่องตัวอักษร ::

การทดลองนี้ใช้หลักการทดลองแบบเดียวกับตัวเลข คือ การใช้ช่วงจังหวะเวลาในการเปลี่ยนแต่คราวนี้เป็น ตัวอักษรแทน ผมเลยใช้ชื่อของคน ( เป็นเรื่องใกล้ตัว ) มาทดลองดูว่า ถ้าคนได้ดูการเปลี่ยนจังหวะของตัวอักษรนี้แล้วคนที่ดูจะสามารถอ่านชื่อทั้ง 2 ชื่อได้หรือไม่

*ชื่อที่นำมาใช้นั้นจะมีการใช้ช่วงจังหวะของเวลาในการเปลี่ยนตัวอักษรให้อ่านเป็นอีกชื่อหนึ่งในบางครั้งตามช่วงจังหวะนั้นๆ*

*ภาพเฉลยชื่อทั้ง 2 ชื่อในตอนจบ*

:: ผลของการทดลอง ::

การทดลองนี้ได้ให้คนดูประมาณ 5 คน ทั้งหมด 5 คนนั้นจำได้หมด

เหตุผล

1. เป็นชื่อที่จำได้ง่าย

2. การเรียงคำในบางจังหวะสามารถอ่านและจับใจความได้

สิ่งที่ต้องควรแก้ไข

1. น่าจะมีการทดลองแก้ไขขนาดของตัวอักษรให้แตกต่างกัน และรูปแบบที่ต่างกัน เพื่อการบิดเบือนที่มากขึ้น

2. ตั้งคำถามกับโจทย์ในสิ่งนั้นใหม่

*ผลของการทดลองชิ้นนี้เป็นที่ไม่น่าพอใจนัก แต่ก็ได้รู้ว่าควรทำวิธีไหนต่อไปและแก้ไขอย่างไร ( หรือเปล่า )*

sequence ( ย้อนกลับทำความเข้าใจ )

2007-08-16T04:19:00.000-07:00

:: ย้อนกลับทำความเข้าใจ ::
หลังจากที่ผมได้ทำงานการทดลอง เรื่อง การบิดเบือนระบบความจำได้ซักระยะหนึ่งผมก็กลับไปศึกษาเรื่องระบบความจำใหม่อีกครั้งเพื่อหาประเด็นมาทำงานต่อ พอได้ศึกษาระบบ ความจำอีกครั้งก็พบว่าความจำที่จำเป็นต่อคนเราอย่างหนึ่งคือ สิ่งที่ใกล้ตัว และสิ่งรอบตัว เช่น เบอร์โทรศัพท์ , ชื่อคนที่รู้จัก , โฆษณาตามท้องถนน ( เบอร์ติดต่อกับสื่อนั้นๆ หรือส่วนที่เป็นข้อมูล ) , แผนงานในแต่ละวัน สิ่งเหล่านี้น่าจะนำมาใช้เป็นประเด็นในงานทดลองเกี่ยวกับเรื่องระบบความจำได้ในส่วนหนึ่ง ( หรือไม่ ) ต่อจากนี้ก็จะนำเรื่องราวใกล้ตัวมาทำออกมาพัฒนาเป็นงานทดลองชิ้นต่อไป

sequence ( การทดลองครั้งที่ 1.3 )

2007-08-14T11:29:00.000-07:00

การทดลองการเคลื่อนไหวของตัวเลข ( อีกครั้ง ในอีกรูปแบบหนึ่ง )

การทดลองครั้งนี้เป็นการทดลองการการเคลื่อนไหวของตัวเลขในอีกรูปแบบหนึ่ง คือ ช่วงจังหวะการปรากฏต่างไปจากเดิมโดยที่ จากเดิมการปรากฏของตัวเลขเป็นการเรียงลำดับ แต่ถ้าตัวเลขที่ปรากฏนั้นเกิดมีตัวเลขหนึ่งปรากฏขึ้นมาก่อนลำดับนั้น จะทำให้เกิดการบิดเบือนรึเปล่า

การค้นพบช่วงจังหวะ

- จังหวะของช่วงเวลาในการปรากฏตัวเลขที่ส่งผลกระทบต่อการมองของมนุษย์ ประมาณ 4 วินาที/หนึ่งตัวเลข ( เป็นการประมาณค่าของช่วงเวลาในการทดลองอาจจะไม่ตรงตามนี้ก็เป็นได้ )

*ขออภัยมา ณ ที่นี้ ผมจะหาวิธีอัพโหลดไฟล์วีดีโอขึ้นในภายหลัง*

sequence

2007-08-06T09:00:00.000-07:00

จากที่ได้ทำการทดลองไปเรื่อยๆ ก็เกิดข้อสงสัยขึ้นมาอีกครั้งว่าถ้าตัวเลขไม่ได้เรียงเป็นแนวนอนในบรรทัดเดียวกันนั้น จะเพิ่มการบิดเบือนความจำของมนุษย์ได้มากขึ้นรึเปล่า ?

:: การทดลองภาพเคลื่อนไหวของตัวเลข ::

จากที่ได้ทดลองมา และให้คนดูภาพเคลื่อนไหวแล้วผลของการทดลอง คือ มีการทำให้บิดเบือนมากขึ้นกว่าเดิม ( แต่มันจำเป็นหรือไม่ ที่ต้องให้ตัวเลขไม่อยู่ในบรรทัดเดียวกัน ) และเมื่อได้สิ่งนี้มาจะนำไปเชื่อมต่อกับสิ่งไหนได้บ้าง , มีเหตุและผลอะไรรองรับสิ่งนี้ได้บ้าง ( ก็คงต้องทดลองกันต่อไปเรื่อยๆก่อนนะครับ )

sequence

2007-08-06T07:15:00.000-07:00

:: งานทดลองเกี่ยวกับการบิดเบือนระบบความจำระยะสั้นโดยใช้ ภาพเคลื่อนไหวของตัวเลข ::

การทดลองเกี่ยวกับการบิดเบือนระบบความจำระยะสั้นที่ใช้ตัวเลขจาก รหัสของบัตรเติมเงินโทรศัพท์ เป็นการทดลองว่าตัวเลขที่เห็นจากการเคลื่อนไหวและ การทิ้งช่วงจังหวะของการเคลื่อนไหวในแต่ละหมายเลขจะทำการบิดเบือนกับระบบความจำของมนุษย์ได้หรือไม่?
:: ภาพเคลื่อนไหวของตัวเลข ::

จากที่ให้คนดูภาพเคลื่อนไหวของตัวเลขนี้แล้วผลของการทดลอง คือ การทิ้งช่วงระยะเวลาและการเน้นย้ำหรือการแช่จังหวะเวลาเปลี่ยนตัวเลขมีผลต่อการสังเกตและจดจำของมนษย์ ( บิดเบือนความจำของมนุษย์ )

sequence

2007-08-06T03:35:00.000-07:00

:: ข้อสงสัย ::
จากการที่ได้ทดลองเรื่องการบิดเบือนกับระบบความจำของมนุษย์
- การที่ได้รูปแบบนั้นมาแล้วจะทำเป็นเรื่องอะไรต่อ และเมื่อคนดูจำรหัสหรือตัวเลขนั้นได้แล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
- รหัสที่ให้คนดูจำนั้นมีความสำคัญอย่างไร และมีความจำเป็นต้องจำรหัสนั้นหรือไม่
- การเชื่อมต่อของการจำรหัสหนึ่งเพื่อนำไปสู่การจำอีกรหัสหนึ่งจะมีตัวอะไรเชื่อมต่อได้บ้าง
- ทำไมต้องเป็นรหัสตัวเลข หรือหมายเลข จะเป็นรูปแบบของการจำแบบอื่นๆได้หรือไม่
- ประเภทรูปแบบของตัวอักษรมีผลต่อการจำด้วยรึเปล่า
จากข้อสงสัยที่เกิดขึ้นมาทำให้ต้องการที่จะหาเหตุและผลมารองรับการนำเสนอเรื่องของการบิดเบือนความจำในครั้งต่อไป ( อาจจะมีข้อสงสัยเพิ่มขึ้นรึเปล่า )

:: experimental sequence ::

2007-07-30T10:39:00.001-07:00

:: sequence ::

2007-07-30T10:09:00.000-07:00

*ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ เนื่องจากผมอัพโหลดไฟล์ VDO ไม่ได้จึงนำภาพนิ่งจากไฟล์ VDO มาตัดให้ดูก่อน* ( เป็นงานทดลองชิ้นหนึ่งหยิบยกขึ้นมา )
จากการที่ผมได้ทดลอง เรื่อง การบิดเบือนความจำเป็น Timebase media ในเนื้อหาของ VDO ชิ้นนี้เป็นการให้จดจำตัวเลข 9 หลัก โดยที่จะพูดซ้ำเพียงครั้งเดียว แล้วมีการแทรกเสียงพูดตัวเลขมาตลอด จากนั้นผมได้ให้คนดู 5 คน ดู VDO ชิ้นนี้
:: ผลของการทดลอง ::
4 คน จำได้
เหตุผล
- ตัวเลขในการจำง่ายเกินไป และน้อยเกินไป
- เป็นบุคคลที่จำตัวเลขได้ดี
1 คนจำไม่ได้
เหตุผล
- มีเสียงเข้ามาแทรกระหว่างการท่องจำ
- ไม่ให้ความสนใจมากพอ

imagination

2007-07-23T07:42:00.000-07:00

sequence 4

2007-07-16T09:46:00.000-07:00

:: จากอาทิตย์ที่แล้ว ::
ลักษณะการเกิดความจำอีกรูปแบบหนึ่ง
เมื่อรับข้อมูลเข้าไปแล้ว ( input ) ต้องเกิดการ เอาข้อมูลออกมา ( output ) จะทำให้เกิดการทบทวนแล้วกลายเป็นความจำขึ้นมา
----------------------------------------------------------------
ผมได้ทำความเข้าใจกับการบิดเบือนความจำใหม่อีกครั้ง การบิดเบือนความจำนั้นเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อขณะเกิดการท่องซ้ำบทความ หรือให้ความสนใจสิ่งๆหนึ่งอยู่แล้วเกิดมีการ พูดแทรก หรือได้รับสิ่งเร้าอีกสิ่งหนึ่งเข้ามารบกวนจนทำให้ไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ต้องการจะจดจำ จนทำให้เกิดการจำผิดหรือเกิดการจำที่บกพร่อง
ถ้าผมเข้าถูกก็คงไม่ผิดอ่ะคับ ( อีกครั้ง )

erotica

2007-07-16T01:43:00.000-07:00

Movement

2007-07-16T01:36:00.001-07:00

sequence 3

2007-07-09T07:04:00.000-07:00

:: ความจำ ::
ความจำจะเกิดขึ้นได้ต่อเมื่อเริ่มจากความสนใจจดจ่อ แต่ถ้าเป็นทฤษฎีความทรงจำเกิดจาก
1. การท่องซ้ำ ( Rehearsal )
2. การขยายความคิด คือ การสร้างความสัมพันธ์ หรือ เชื่อมโยงระหว่างสิ่งที่จะเรียนรู้ใหม่ หรือข้อมูลใหม่ กับความรู้เดิมของผู้เรียนที่เก็บไว้ในความจำระยะยาว ซึ่งจะช่วยในการเรียนรู้อย่างมีความหมาย ( Meaningful learning )

ฉะนั้นผมจะเอาหลักของทฤษฎีนี้มาผสมในการทดลอง และกำหนดรูปแบบการทดลอง คือ
1. ตัวอักอักษร
2. ภาพนิ่ง
3. ภาพเคลื่อนไหว

proposal

2007-07-02T10:55:00.000-07:00

:: ความจำบิดเบือน ::
ที่มา
- จากการที่ได้หาความหมายของ Sequence ผมก็ลองแตกคำนี้ดูจนได้คำว่า "สมอง" มาจากนั้น ก็ลองเสนอดูแล้วก็ลองหาข้อมูลดูจนได้เรื่อง ความจำ .................. "ที่มาผมได้อธิบายไปแล้วอยู่ด้านล่างคับ"
วัตถุประสงค์
- เพื่อศึกษาความเป็น Sequence ของระบบสมอง "การจำ"
- เพื่อทดลองการจำของมนุษย์เมื่อถูกบิดเบือนด้วยการทำลาย Sequence
- เพื่อตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับระบบ สมอง ว่าถ้าถูกบิดเบือนมันจะมีผลกระทบอะไรต่อความจำหรือไม่
ผลที่คาดว่าจะได้รับ
- เข้าใจระบบ ความจำของสมอง
- เข้าใจกับข้อสมมุติฐานที่ได้ตั้งเอาไว้
ขอบเขตของโครงการ
Timebase Media

sequence 2

2007-06-25T10:13:00.000-07:00

:: สมอง กับ ความจำ ::
จากอาทิตย์ที่แล้วที่ผมได้เสนอเรื่องของระบบสมองไป ในขณะนั้นผมก็ยัง งง กับตัวเองอยู่ว่าจะทำเรื่องอะไรเกี่ยวกับสมองดี พอหาข้อมูลไปเรื่อยๆ ผมก็ได้เรื่องเกี่ยวกับความทรงจำมา ความจำแบ่งเป็น 2 ประเภท คือความจำระยะสั้นกับ ความจำระยะยาว ความจำระยะสั้นนั้นจะเป็นความจำที่เกิดขึ้นภายใน 30 วินาทีต่อจากนั้นก็จะมีการลืมเกิดขึ้น แต่ความจำระยะยาวนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ เราให้ความสนใจกับสิ่งนั้น หรือเกิดการซ้ำของภาพนั้นไปเรื่อยๆจนเกิดเป็นความจำที่ถาวรที่เรียกว่าความจำระยะยาว
ตัวอย่างระบบของการจำ
การรับข้อมูล ------------ การเก็บรักษาข้อมูล ------------ การระลึกได้ ( ระบบความจำ )
ภาพ ( สิ่งเร้า ) ------------ ตา ------------ สมอง ( ระบบของสมอง )
ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดก็ถูกอ่ะคับ ( อีกครั้ง )

มืด..................................................................สวย

2007-06-24T06:22:00.000-07:00

ผมกำลังนอนอยู่บนเตียง การนอนหลับของผม ผมจะไม่หลับตาสนิท ผมจะหรี่ตานอนให้มันค่อยๆหลับไปเองโดยไม่หลับตา เพราะมีคนเคยบอกผมว่า ถ้าหลับตาลงนานๆ คนคนนั้นก็จะไปโผล่อีกโลกหนึ่ง โดยที่ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ แต่ผมก็ไม่กล้าหลับตาลงนานๆ อยู่ดี

เช้าวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมาโดยที่ผมไม่รู้ว่าผมหลับตาลงเมื่อไหร่ตอนที่ผมกำลังนอน ผมเดินลงมาจากห้องนอนเหมือนทุกครั้ง แม่ผมเรียกให้มากินข้าวเช้าเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ วันนี้ผมไม่มีเรียน เพราะ โรงเรียนผมหยุดโดยไม่รู้สาเหตุ ต๊ะ.....ต๊ะ...... แม่ผมเรียกให้ไปช่วยตากผ้าเป็นประจำ พอเสร็จธุระจากงานบ้าน ผมก็มานั่งฟังเพลง จิบน้ำชาอยู่หน้าบ้านพร้อมกับมองดูท้องฟ้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ และก็นั่งคิดว่าถ้าผมลองหลับตาดูว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นโดยที่นั่งหลับตานานๆ อยู่ตรงที่แห่งนี้ ว่าแล้วผมก็เลยลองหลับตาลงทันที ตอนนี้ผมหลับตาเป็นเวลานานพอสมควร ผมตื่นเต้นกับการที่จะค่อยๆ เปิดตาขึ้นดู.......แล้วผมก็เปิดตาขึ้น เฮ้ย!!! ผมอยู่บนหน้าผาอีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น ผมก็จะตกลงไป ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่เอา ผมคิดในใจ ผมก็ลองหลับตาดูอีกครั้งคราวนี้ตรงหน้าผมมีแต่คนเดินไปมามันก็ไม่มีอะไรแปลก แต่ทำไมคนเหล่านั้นมีหัวเป็นมดเดินไปมา พวกเค้ามองผมด้วยความสงสัยว่าทำไม ผมไม่เหมือนกับพวกเค้า ผมคิดในใจว่าคงเป็นแฟชั่นของที่นี่ละมั้ง ที่เขาทำกันเหมือนเด็กที่สยาม........ อ่าว.......ผมงงว่าพวกเขาเดินมาหาผมทำไมพวกเขาอ้าปากเหมือนกำลังจะเข้ามากินผม ผมพยายามที่คิดจะวิ่งหนี แต่ผมคงวิ่งไม่ทันแน่ๆ ผมลนลานผมอยากที่จะหนีออกจากที่นี่ ขณะนั้นผมก็นึกออกว่าเออ มันต้องหลับตา ผมก็เลยหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้ ผม....ผม เฮ้ย ผมกำลังลอยอยู่ ผมลองสังเกตตัวเองดู อ่าว....ทำไมมีปีกอ่ะ ผมลองค่อยๆ บินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าบินเป็นตอนไหน พอลองบินไปได้ซักพัก ผมก็รู้สึกว่ารอบตัวผมมีทั้งดอกไม้ กับผีเสื้อที่แปลกตา แล้วก็เสียงเพลงที่แปลกหู ที่ผมไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ผมรู้สึกสงบมาก และผ่อนคลายไปตามบรรยากาศ ที่ไม่เหมือนเมืองที่ผมอยู่มันมีแต่ความวุ่นวายกับมลภาวะทางสายตา พอเคลิ้มไปได้ซักพัก ผมก็หลับตาลงเองโดยที่ไม่รู้ตัว พอผมรู้สึกตัวอีกที ผมก็อยู่ที่ที่เดิม และเวลาก็เวลาเดิม

ผมอยากกลับไปที่ตรงนั้นอีกครั้งหนึ่ง ผมก็เลยลองหลับตาอีกทีแต่คราวนี้ ผมไม่ได้ไปไหน แต่ สิ่งที่ผมไม่เคยได้สัมผัสในตอนนี้ ก็คือ ผมรับรู้ทั้งเสียงและกลิ่น ได้ดีกว่าเดิมในขณะที่ผมหลับตาลง

Br_nd

2007-06-24T06:21:00.000-07:00

ภาพประกอบภาพนี้เป็นภาพที่สื่อในเรื่องของ Brand ลูกค้าแต่ละคนก็ต้องการมี Brand ที่สวยงาม และต้องการให้ผู้คนที่เห็นจดจำได้ง่าย ผมจึงสื่อด้วยการที่ว่าใช้มือเปรียบเสมือนเป็นนักออกแบบที่ใส่ความเป็น Brand ลงไปให้กับลูกค้าให้มีความสมบูรณ์ขึ้นไปเรื่อยๆ (อยากจะอธิบายแค่นี้คับ นอกนั้นก็................)

sequence

2007-06-17T09:45:00.000-07:00

Sequence การต่อเนื่อง ,ตอนที่ต่อเนื่องกัน ,ลำดับเหตุการณ์ ,ลำดับ ,ขั้นตอน ,การเรียง (จาก Dictionary)
Sequence ตอนๆหนึ่งของภาพยนตร์ ซึ่งเกิดจาก scene หลาย scene มารวมกันมีความสมบูรณ์ในตัวมันเอง อาจเริ่มต้นและจบลงด้วยการเชื่อมภาพแบบ fade ,dissolve หรือ cut ภาพยนต์เรื่องหนึ่งจะประกอบด้วย Sequence หลายๆ Sequence มารวมกันเป็นเรื่องราว เช่น Sequence ตอนพระเอกยังวัยเด็ก , Sequence ตอนพระเอกพบรักครั้งแรก ( Sequence จากหนัง)
.....................................................................................................

ตามความเข้าใจของผม Sequence คือการเรียงลำดับนั่นเองในการพูดกันง่ายๆ แต่คนเราจะมองไม่เหมือนกัน Sequence มีอยู่ทุกที่ในรอบตัวเรา การกระทำของเราในบางครั้งหรือบางช่วงจังหวะก็ยังเป็น Sequence ในทางคณิตศาสตร์ก็มี Sequence ของมันเอง แต่ในทางของผม ผมได้แตกคำว่า Sequence ออกมาเป็น my map แล้วก็ได้คำเหล่านี้มา คือ เหตุการณ์ ,สมอง ,ตา ,การเฝ้ามอง ,จุดเริ่ม ,ผลกระทบ ฯลฯ พอได้เวลาไม่นานคำว่า Sequence ก็เริ่มเข้ามาในหัวผม วนเวียนอยู่เรื่อยๆ การที่จะมองอะไรให้เป็น Sequence นั้นมันทำได้ทุกทางแล้วแต่จะเอาเรื่องนั้นๆ ที่เราสนใจมาผูกเข้าด้วยกันแบบหลวมๆ หรือแน่นๆ ก็ได้ แต่ในส่วนของผม ผมคิดว่าสมองมีความเป็น Sequence เพราะระบบการจัดการ การเรียงความจำ หรือการคิด (ไม่รู้ผมคิดผิดหรือถูกนะคับ) Sequence จะมีตัวนำพาทำให้เกิดผลกระทบที่ได้ตามมา "ถ้าผมไม่เข้าใจผิดผมก็เข้าใจถูกอ่ะคับ" ผมว่า............. .

Movie Sequence

2007-06-17T07:33:00.000-07:00

.............................::Amelie::...................................

หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องของ สาวน้อยที่ต้องการให้ทุกคนมีความสุข และสร้างความสุขให้กับทุกคน เพราะชีวิตในวัยเด็กของเธอไม่มีเพื่อนเล่นด้วย สาเหตุมาจากการเข้าใจผิดของพ่อเธอเอง....................................ผมจะเกิ่นเนื้อเรื่องขาดตอนแบบนี้ เพราะ ผมไม่อยากให้เสียอรรถรสในการชมหนังเรื่องนี้

Sequence กับความเข้าใจของผมในหนังเรื่องนี้.......................................

เรื่องนี้เป็นหนังที่ผมเลือกมา เพราะ ความชอบส่วนตัวบวกกับความเป็น sequence ของหนังเรื่องนี้ นางเอกที่ชื่อ Amelie เป็นคนทำให้เกิดความต่อเนื่องโดย Amelie เป็นคนที่ชอบทำให้คนอื่นได้รับความสุขด้วยการสร้างเรื่อง และวางแผนเป็นขั้นตอนจากความฉลาดหลักแหลม ไม่เว้นแม้กระทั่งการเล่นกับคนที่ตัวเองหลงรักก็ตามด้วยการทำเกมส์ที่ตัวเองคิดขึ้นมาให้แผนที่วางไว้เป็นไปตามนั้น และถ้าใครเคยได้ดูหนังเรื่องนี้ก็จะสังเกตเห็นได้ว่าตัว Amelie เป็นคนฉลาดในการเรียงลำดับความคิดที่ทำให้เกิดความต่อเนื่อง (Sequence) ตั้งแต่ตอนเริ่มจนจบ ด้วยการที่ Amelie ทำเหตุให้เกิดเป็นผลที่วางไว้ในการกระทำของตัว Amelies นั่นเอง แต่โดยส่วนตัวนั้นผมคิดว่า "หนังทุกเรื่องนั้นย่อมมีความเป็น Sequence ของตัวมันเองอยู่ แล้วแต่คนดู หรือคนเขียนบทแม้กระทั่งคนกำกับเองจะมองในมุมไหน มันขึ้นอยู่กับมุมมองนะ" ผมว่า........ .

"Barcode" Conceptual Book

2007-06-14T07:35:00.000-07:00

Conceptual Book เล่มนี้เป็นการนำเสนอเรื่องของ Barcode เป็นเครื่องมือที่สามารถเก็บความจำ ชื่อ ประเภท รหัสของสินค้าได้โดยแค่แท่งสี่เหลี่ยม และหมายเลข ไม่กี่ตัวด้วยความน่าสนใจในตัวของมันเองผมจึงหยิบเรื่องนี้มาทำเป็นงาน Conceptual Book ด้วยการนำเสนอเรื่องของการเก็บสินค้าด้วยการสแกน Barcode ผมจึงคิดว่าในอนาคต Barcode อาจจะพัฒนาจนสามารถเก็บข้อมูลได้แม้กระทั่งร่างกายชิ้นส่วนของมนุษย์ และผมหวังว่าตัวเลขไทยน่าจะเข้ามามีบทบาทในตัว Barcode ด้วย "ผมว่าเรื่องนี้มันน่าสนใจมากในความคิดของผม"

662

2007-06-14T06:39:00.000-07:00

ภาพนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเมืองกรุงเทพมหานคร ด้วยความสนใจในเรื่องนี้ผมจึงได้หาข้อมูลเกี่ยวกับ กรุงเทพมหานคร และก็ได้รู้ว่า กรุงเทพมหานคร นั้นไม่มีการจัดรูปแบบผังเมือง เป็นเมืองที่อยากจะเพิ่มเติมตรงไหนก็เพิ่ม ไม่มีความเป็นระเบียบ และผมก็ได้ใส่เรื่องราวที่เกี่ยวกับกรุงเทพมหานคร ในแง่มุมของผมเข้ามาในภาพนี้ด้วย "ผมคิดว่าทุกคนก็มี กรุงเทพมหานครในแบบที่ตนเองคิดแต่ภาพนี้คือ กรุงเทพมหานครในแบบของผม"