เกิน...
เกินความจำเป็นที่ต้องเก็บ
เกินความทรงจำ
เกินไปในทุกขณะในความพร่ำเพ้อ
เกินความสมควร
เกินจนเอ่อและล้นออกมาโดยที่ไร้การสัมผัสต่างๆ
เกินที่จะเป็นมนุษย์ที่ฉลาด
เกินการมอง
เกินการประสบพบเจอ
เกินไปแล้วครับ ผมพูดจริงๆ อาจคงไม่ได้ยิน ก็แค่ตะโกนใส่สมองตัวเอง
11/30/2008
10/30/2008
A Poster Exhibition
:: Design (alone) cannot change (everything) ::
A Poster Exhibition curated by Santi Lawrachawee
1-7 Dec. 2008
at Grand Hall, Siam Discovery Center
สามารถติดตามความเคลื่อนไหว และรายละเอียดต่างๆได้ที่ http://designalone.blogspot.com ครับ

^ Magazine Ad for Art4D

^ Magazine Ad for Happening

^ Magazine Ad for a day
-----------------------------------------------------------

^ Poster ที่ทำไว้เป็นแบบที่ 2 ไม่ได้ลงไว้ในสื่อ ด้วยความเสียดายเลยขอโพสไว้ด้วยคับ (แฮ่ะๆ ^^)
Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool / Ton Vajanapanich
Photographer : Wannawat Dedpichai
A Poster Exhibition curated by Santi Lawrachawee
1-7 Dec. 2008
at Grand Hall, Siam Discovery Center
สามารถติดตามความเคลื่อนไหว และรายละเอียดต่างๆได้ที่ http://designalone.blogspot.com ครับ

^ Magazine Ad for Art4D

^ Magazine Ad for Happening

^ Magazine Ad for a day
-----------------------------------------------------------

^ Poster ที่ทำไว้เป็นแบบที่ 2 ไม่ได้ลงไว้ในสื่อ ด้วยความเสียดายเลยขอโพสไว้ด้วยคับ (แฮ่ะๆ ^^)
Design Director : Santi Lawrachawee
Designer : Nattapol Rojjanarattanangkool / Ton Vajanapanich
Photographer : Wannawat Dedpichai
Labels:
Activities,
Print,
Typographic
9/21/2008
ไม่มีชื่อเรื่อง
รอบกายผม มีผู้คนมากมาย มีเสียงที่ดูครื้นเครง มีการตอบโต้ด้วยถ้อยคำวาจาอันสนุกสนาน มีแสงไฟ มีการเคลื่อนไหว
มันช่างเป็นสุนทรีย์
ใช่...ตัวผมปะทะกับสิ่งเหล่านี้ ผมปะทะกับมันด้วยความรู้สึกที่ไร้ตัวตน ไร้การตอบสนอง
อริยาบทของผมเคลื่อนไหวทุกสัมผัสที่พอจะทำได้
แต่ข้างในของผมนิ่งเงียบสงบ คลุกกรุ่นด้วยความเศร้าหมองอันไร้สัมผัส สิ่งที่รู้สึกได้คือ ความหนาวเหน็บมันไม่ใช่บรรยากาศ(มันแค่เป็นส่วนน้อยเท่านั้น)ผมสร้างตัวผมโดยที่ไม่รู้ตัวว่าสร้างตัวผมอีกคนหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวผมคนนี้เคลือบด้วยความหม่นหมอง
มันมืดเงียบไร้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสงบของจิตใจ มันเกินอธิบายในตัวผมครั้งนี้ อธิบายไม่ได้จริงๆ...
มัน...
อย่างเดียวที่ผมสามารถบอกได้ คือ ผมเหมือนหมดลมหายใจโดยที่ยังสูดอากาศ แปลกไหมครับ
(มันคงไม่แปลกหรอกครับ ถ้าคุณประสบเหตุการณ์แบบที่ผมกำลังเป็น)
วันนี้ผมแค่อยากเรียงรายตัวอักษรชุดนี้ออกจากความรู้สึกของผม แต่มันคงไม่ได้ผลเท่าไหร่มันยังกัดผมด้วยความเจ็บปวดเหล่านี้เหมือนโดนล็อคด้วยกุญแจ เมื่อไหร่ผมจะหาลูกกุญแจเจอสักที ผมจะได้คลายมันออก
สุดท้ายจากตัวอักษรของผมที่เรียงราย ผมอยากบอกว่า
"ช่วยปลดล็อคผมทีได้ไหม ผมยังไม่อยากให้ใครมาล้างตาของผมด้วยน้ำที่ขุ่นหมอง"
มันช่างเป็นสุนทรีย์
ใช่...ตัวผมปะทะกับสิ่งเหล่านี้ ผมปะทะกับมันด้วยความรู้สึกที่ไร้ตัวตน ไร้การตอบสนอง
อริยาบทของผมเคลื่อนไหวทุกสัมผัสที่พอจะทำได้
แต่ข้างในของผมนิ่งเงียบสงบ คลุกกรุ่นด้วยความเศร้าหมองอันไร้สัมผัส สิ่งที่รู้สึกได้คือ ความหนาวเหน็บมันไม่ใช่บรรยากาศ(มันแค่เป็นส่วนน้อยเท่านั้น)ผมสร้างตัวผมโดยที่ไม่รู้ตัวว่าสร้างตัวผมอีกคนหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวผมคนนี้เคลือบด้วยความหม่นหมอง
มันมืดเงียบไร้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสงบของจิตใจ มันเกินอธิบายในตัวผมครั้งนี้ อธิบายไม่ได้จริงๆ...
มัน...
อย่างเดียวที่ผมสามารถบอกได้ คือ ผมเหมือนหมดลมหายใจโดยที่ยังสูดอากาศ แปลกไหมครับ
(มันคงไม่แปลกหรอกครับ ถ้าคุณประสบเหตุการณ์แบบที่ผมกำลังเป็น)
วันนี้ผมแค่อยากเรียงรายตัวอักษรชุดนี้ออกจากความรู้สึกของผม แต่มันคงไม่ได้ผลเท่าไหร่มันยังกัดผมด้วยความเจ็บปวดเหล่านี้เหมือนโดนล็อคด้วยกุญแจ เมื่อไหร่ผมจะหาลูกกุญแจเจอสักที ผมจะได้คลายมันออก
สุดท้ายจากตัวอักษรของผมที่เรียงราย ผมอยากบอกว่า
"ช่วยปลดล็อคผมทีได้ไหม ผมยังไม่อยากให้ใครมาล้างตาของผมด้วยน้ำที่ขุ่นหมอง"
Subscribe to:
Posts (Atom)