You

บางทีการอยู่ในความฝัน (หรือจินตภาพ)
มันก็ดีสำหรับอะไรหลายๆ สิ่ง (คงเป็นแค่ผม?)
แผลเปิดอีกครั้ง

นักดนตรีที่ผมชอบคนหนึ่งเคยพูดไว้ว่า
"ผมคงเกิดผิดที่และผิดเวลา"
(คำพูดนี้สำหรับผม มันช่าง...)

"ผมขอโทษ"

เสียงของอากาศ ที่กระทบกับฝุ่นผง

"ร่างกายกลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผงอีกครั้ง แค่เสี้ยวนาทีฉับพลัน"

ล่องลอยกับเสียงแห่งความเงียบ ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้
เอื้อมมือคว้าฝุ่นผงจับตัวตน กลับกลายเป็นอากาศ
อากาศที่เบาและบาง กลายเป็นของมีคมโดยไม่ทันตั้งตัว
โดนบาด และเฉือน (แต่ไร้ความรู้สึก)

เพียงหลับตาก็พบเจออากาศที่คมกริบ กระทั่งลืมตาก็เห็นบาดแผล
(ผมควรจะลืมตา หรือหลับตาในขณะ?)

ปล่อยตัวให้ลอยไร้การควบคุม


..     .

.            
                 .


"คงจะดี... ถ้ามีเสียงที่ไพเราะ แล้วกระซิบกับฝุ่นผง"
บอกฝุ่นผงให้หยุดล่องลอยซักที ผมอยากลืมตาโดยที่ไม่เห็นบาดแผลซักแห่งเลยได้ไหม

ความสม-ดุล

ถ้าผมเขียนในเชิงความรู้สึก (ซึ่งก็เขียนมาโดยตลอด)
"สวัสดีถ้าวันนี้ผมต้องการเล่าความสมดุลของร่างกาย"

ปริมาณสะสมของช่วงเวลาหนึ่ง มันสะสมจนเกาะเป็นตะกอนของร่างกายโดยบางสิ่งไม่สามารถย่อยสลาย (อาจเก็บไว้ในสมอง)
แต่ครั้งหนึ่งปริมาณนี้คงต้องถูกชำระซักวันหนึ่ง แค่ง่ายๆ (อาจเป็นเสียงดนตรีที่สามารเข้าใจในอารมณ์ก็เพียงพอทำให้ย่อยสลาย)
แต่ในวันที่ครั้งหนึ่งไม่มีเสียงเพลงที่สามารถทำให้ย่อยสลายได้ แต่เป็นเสียงที่มีมวลปริมาณหนาแน่นอัดใส่ที่บางครั้งอาจไม่อยากได้ยินซะเลยในช่วงหนึ่ง



บางทีอาจเป็นผมที่ต้องสลายแทนตะกอนเหล่านั้น เพื่อทำให้เกิดสมดุล
ช่วยเปิดเพลงไพเราะที่ไม่แค่เสียงที่เข้าใจ แต่ขอเพลงที่สามารถย่อยสลายตะกอนที่ต้องการชำระซักทีเถิด



แกรก!

เพลงที่เคยได้ยิน

บทเพลงต่างๆ ยังคงร้องเข้าโสตประสาทของผมและคุณ


แต่...
ตอนนี้ผมยังคงร้องเพลง "Hello Goodbye" เพราะมันเป็นเพลงที่ไพเราะมากที่สุดเพลงหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน
(ไม่มีอะไรครับ แค่นึกถึงขึ้นมา)

เสียงนาฬิกา

ติ๊ก........ติ๊ก... ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คงเป็นธรรมดากับการพบเจอนาฬิกา
แล้วถ้ามันมีชนวน กับ การกำหนดเวลาล่ะ

คงไม่ธรรมดาหรอก ใช่ไหม

ทุกครั้ง ทุกทีมันไม่มีชนวน
แต่...


..

.



.. .. ..................


กระจายเป็นเสี่ยงๆ

ไม่ได้เขียนบทความ ระยะเวลาพอสมควร...
งั้น ขอผมเขียนคุณลองอ่าน


























(มันไม่มีคำใดที่ดี และมีความหมายเท่านี้)
:: บทความนี้แด่เพื่อนที่ผมรัก ที่เป็นทั้ง เพื่อน พี่ และพ่อ ของผม ::

บันทึก หมายเลข 1.1

สวัสดีทั้ง คุณ(ผม) และผม(คุณ)
กลับมาเพื่อจะหยิบแปรงสีสาดกระจายออกมาเป็นตัวอักษร (ผมขอเริ่มการละเลง)
...............

การกลายสภาพสภาวะจิตให้เป็น...ฝุ่นผง

แทบไม่ขยับร่างกาย และเพียงนอนลงกับพื้นถนนอันสกปรก
(ด้วยการสบถภายในหัวสมองของผมเกือบจะระเบิดและแทบจะเป็นการล้างการมองเห็นในทุกขณะ)

เท่านี้ผม(คุณ)ก็กลายเป็นดั่งฝุ่นผง ปล่อยสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้อยู่ในสภาพล่องลอยไร้การควบคุมทั้งสิ้น
ผมล่องลอยไร้น้ำหนักกับชั้นบรรยากาศที่สลัวในทุกเวลา "ผมคงน่ารังเกียจเกินจะเรียกว่าฝุ่นที่ดี คงไม่มีใครชอบฝุ่นผงนักหรอก ใช่ไหม?"

กระทบน้ำละลายความสกปรก แต่มันไม่สะอาดเท่าไหร่นักผมก็ยังเป็นฝุ่นอยู่ดี
เกิดคำถามทำไมชั้นบรรยากาศมีเสียงโวยวายเต็มรอบกายไปหมด (น้ำตาแทบไหล) เพราะอะไรแค่ล่องลอยเท่านั้น
เมื่อไหร่จะหยุดพัก (ผมอยากหยุดตรงนี้)

คุณครับ "โปรดรับผมด้วยมือทั้ง 2 ข้างได้ไหมครับ ได้โปรด"
ครั้งนี้ผมจะรักษาตัวเองไม่ให้สกปรกเท่าที่ผมทำได้เลย...

บันทึกไร้ขีดจำกัด :: เปรียบเปรยด้วยความอิสระทางจินตนาการ

บันทึก หมายเลย 1

นั่งอยู่กับกลุ่มควันสีเทาในช่วงเวลาเร่งรีบ แต่ทำไมผมถึงสงบ
คำถาม คำถาม คำถาม อันวกวนเกินเข้าใจ
ขออภัยลืมแนะนำ ผมคือตัวละครและผมไม่ใช่ใคร "ผมก็คือคุณ"

ตอนนี้คุณก็รู้จักผมแล้วด้วยความมึนงง...

ไร้อารมณ์ในการเขียนไว้มาต่อกับความเป็น ผมและคุณ

Emit From Each (efe)

:: ความบังเอิญในความหม่นหมอง ::

^ภาพด้วยความบังเอิญมันช่างเหมือนกับสายตาที่ผมมองอากาศในช่วงเวลาขณะ
ไม่มีความหมายเพื่อการอธิบายในสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น

(ในเชิงอารมณ์ไร้สิ่งที่เป็นเหตุผลผมยกให้ efe)

เสียงเพลงบนความเป็นจริง

ในขณะที่ผม พยายามปิดหู ปิดตา ปิดโสตประสาททั้งหลาย

ชั่งวุ่นวาย รุมเร้าเหลือเกิน "เกลียดบทเพลงเสียงโวยวายตามท้องถนนที่มีอยู่"
เกลียดเสียงฝีเท้าที่ไร้ท่วงทำนองเสนาะหู เกลียดความเป็นมนุษย์ทั้งตัวผมและรอบกาย ในชั่วขณะ
(ได้โปรดอย่าว่ากล่าวในตัวผมเลย เพราะผมแค่เป็นบุคคลเพียงหนึ่งเท่านั้น คุณอาจรู้สึกในบางเวลา)


และผมจะให้ยืมมือผมปิดโสตประสาตทั้งหลาย พร้อมเตรียมตัวฟังเสียงที่เงียบสงบในคราวนั้น
(แต่มือของผมคงไม่พอ ที่เหลือของโสตประสาทคงต้องเป็นคุณ)

ถ้าคุณยังมีคำถามอีกว่า เสียงเงียบสงบมันคืออะไรทำไมผมต้องเขียนแบบนี้เป็นประจำ
คุณก็แค่ลองดู มันใกล้เคียงกับนิพพานลงอย่างช้าๆ แล้วคุณจะเข้าใจในส่วนที่เหลือว่ามันง่ายดาย และงดงามกว่าสิ่งที่ตาของคุณพอจะเห็น


...
หัวเราะอย่างไร้สาเหตุกับบทความอันไร้สาระ

ตอบคำถามที่ไม่อยากตอบ

"ผมไม่ได้เขียนถึงความว่างเปล่า........แต่ผมเขียนให้เกิดความว่างเปล่า"

นอนลงกับพื้นพร้อมเสียงของอากาศ

สภาพจิตใจผมตกหล่นโดยไร้สาเหตุ และการควบคุม

มันช่างหม่นหมอง (อาจจะพูดซ้ำไปซ้ำมา)

ยากเย็นเหลือเกินที่จะผ่านพ้นช่วงเวลา ออกไปใน วันอาทิตย์
คุณเคยเป็นบ้างไหม หรือว่าผมเป็นแค่คนเดียว

ดนตรีกรอกหู ท่วงทำนองร่ายรำรอบตัว ไม่มีความรู้สึกอันใด
แค่อยากจับดินสอ แล้ววาดซักอย่างลงไปในกระดาษที่ยับ ด้วยน้ำมือของผม

ไม่มีสีสัน มีแต่สีดำจากน้ำหมึก และดินสอ




พอเถอะ "วันอาทิตย์" ...

ละเลงผืนผ้าใบในหัว

หลับตา.........................

ผมมีผืนผ้าใบขนาดใหญ่ สีขาวขุ่นอยู่ในหัวสมอง
หยิบพู่กัน จุ่มสีแดง ปาดด้วยความมั่นใจ

มีสีฟ้าที่เปรียบเสมือน ( )

(มันใช่เหรอ ที่คุณปาดลงไป คุณแน่ใจไหม)
"เสียงจากสมองซีกตรรกะ พึมพำ จนผมลังเล"


มือแข็ง เกือบจะละเลง หยุดนิ่งจนสีที่มีอยู่แข็งตัว เหลือบมองสีนั้นด้วยความสงสัยในตัวเอง
ถอนหายใจ สมองซีกความเป็นอารมณ์บอกว่า "ถ้าใช่ตัวผมแล้วจะทำอย่างไร"

นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่หร้อมจุดควันสีเทาเข้าร่างกาย
มือสั่น......อยากละเลงต่อควรจะทำอย่างไร แต่มือมันไม่ไป

ขอโทษตัวเองพร้อมหลับตา สาดสีเทาดำลงผืนผ้าใบด้วยปริมาณที่พอจะทำให้ตัวผมเองกลายเป็นสีเทาดำ

นั่ง และน่ิง สงบจริงๆ จนได้ยินเสียงโวยวายของอากาศ




...
..............


"ขอโทษนะครับ คุณพอจะมีสีให้ผมยืมบ้างได้ไหม"

( )

เหนือสิ่งอื่นใด

ผมเสพย์เพื่อความอยู่รอด และทุกคนล้วนเสพย์ติดประจำแม้ยามหลับตา
ผมอยู่กับสิ่งที่มองไม่เห็นตลอดเวลา เพราะอะไรผมแค่อยากมองเห็นในสิ่งที่ใช้


อาจเป็นเรื่องตลกและขบขันน่าดูชม ที่อยากมองเห็นในสิ่งที่มองไม่เห็น
ลองย้อนกลับเข้าถามคุณ "คุณไม่อยากสัมผัสมันด้วยการมองหรือ แม้มันอาจจับต้องเป็นของแข็งไม่ได้"




ทุกอย่างมีชีวิตจากความว่างเปล่านี้ แต่น่าตลกที่มองไม่เห็นในการมีอยู่ของมัน

เบลอ

ผมตั้งใจ

การวาด และถ่ายรูปออกมาไม่ได้บังเอิญแต่เป็นความตั้งใจที่กระทำ

โปรดมองดู ...


เท่านี้กับภาพนี้

ดำดิ่ง และ...

ผมก็แค่มองรองเท้าตัวเอง

เมื่อสภาพจิตใจคุณ(ไม่)ปกติ การดำดิ่งลงบทเพลงที่มีแต่ท่วงทำนองประกอบคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
ภาพและเสียงคนร้องถูกกำหนดด้วยตัวทำนอง อาจเป็นเพราะ การสร้างบรรยากาศของคนที่ร่ายบทเพลงนั้น

"คุณเข้าใจไหม มันอาจไม่มีคำร้องที่ดูสวยงามหรอก มีแต่เสียงครวญครางของเครื่องดนตรีแต่ละชนิดที่บรรเลงบรรยากาศครอบคลุมตัวผมและคุณ"

มันไม่ได้เข้าใจยากเลย แค่ใช้ความรู้สึกแล้วปล่อยให้บรรยากาศร่ายรำกับตัวคุณเท่านั้นเอง

------------- // -------- *--- - -- -----
-- = -- - - -




--


- - .


.






งั้นคุณลองหลับตา

NOT

เกิน...

เกินความจำเป็นที่ต้องเก็บ

เกินความทรงจำ

เกินไปในทุกขณะในความพร่ำเพ้อ

เกินความสมควร

เกินจนเอ่อและล้นออกมาโดยที่ไร้การสัมผัสต่างๆ

เกินที่จะเป็นมนุษย์ที่ฉลาด

เกินการมอง

เกินการประสบพบเจอ

เกินไปแล้วครับ ผมพูดจริงๆ อาจคงไม่ได้ยิน ก็แค่ตะโกนใส่สมองตัวเอง

ไม่มีชื่อเรื่อง

รอบกายผม มีผู้คนมากมาย มีเสียงที่ดูครื้นเครง มีการตอบโต้ด้วยถ้อยคำวาจาอันสนุกสนาน มีแสงไฟ มีการเคลื่อนไหว
มันช่างเป็นสุนทรีย์

ใช่...ตัวผมปะทะกับสิ่งเหล่านี้ ผมปะทะกับมันด้วยความรู้สึกที่ไร้ตัวตน ไร้การตอบสนอง
อริยาบทของผมเคลื่อนไหวทุกสัมผัสที่พอจะทำได้

แต่ข้างในของผมนิ่งเงียบสงบ คลุกกรุ่นด้วยความเศร้าหมองอันไร้สัมผัส สิ่งที่รู้สึกได้คือ ความหนาวเหน็บมันไม่ใช่บรรยากาศ(มันแค่เป็นส่วนน้อยเท่านั้น)ผมสร้างตัวผมโดยที่ไม่รู้ตัวว่าสร้างตัวผมอีกคนหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวผมคนนี้เคลือบด้วยความหม่นหมอง
มันมืดเงียบไร้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสงบของจิตใจ มันเกินอธิบายในตัวผมครั้งนี้ อธิบายไม่ได้จริงๆ...
มัน...


อย่างเดียวที่ผมสามารถบอกได้ คือ ผมเหมือนหมดลมหายใจโดยที่ยังสูดอากาศ แปลกไหมครับ
(มันคงไม่แปลกหรอกครับ ถ้าคุณประสบเหตุการณ์แบบที่ผมกำลังเป็น)







วันนี้ผมแค่อยากเรียงรายตัวอักษรชุดนี้ออกจากความรู้สึกของผม แต่มันคงไม่ได้ผลเท่าไหร่มันยังกัดผมด้วยความเจ็บปวดเหล่านี้เหมือนโดนล็อคด้วยกุญแจ เมื่อไหร่ผมจะหาลูกกุญแจเจอสักที ผมจะได้คลายมันออก


สุดท้ายจากตัวอักษรของผมที่เรียงราย ผมอยากบอกว่า
"ช่วยปลดล็อคผมทีได้ไหม ผมยังไม่อยากให้ใครมาล้างตาของผมด้วยน้ำที่ขุ่นหมอง"

น้ำที่โปรยปราย กับความคุ้นเคย

ในขณะที่หยดน้ำต่างฤดูกาล ผิดแปลกกับความเหมาะสม

ช่างงดงาม...ท้องฟ้าสีหม่น ช่วงเวลาของการหยุดโปรยปราย

ในขณะที่ตัวผมหยุดนิ่งกับกลุ่มควันสีเทา
ผมยืนมองกับความสุนทรียภาพของสายฝนผิดฤดู เปรียบเปรยกับตัวผม

ผมชอบช่วงเวลาที่สายฝนกำลังหยุดโปรยปรายด้วยความบ้าคลั่ง ยืนรับสัมผัสทั้ง ภาพ เสียง และกลิ่น
ช่างสวยงามคุณว่าไหม...


(................................................ผม
เกลียดการต้องยืนรับสัมผัสทั้งที่สายฝนยังโปรยปราย ด้วยความเปียกปอนกับความรู้สึก
เหมือนกับการเผชิญหน้า กับคำพูดและการกระทำอันวนเวียน ไม่หยุด ไม่หยุดผมเปียกไปทั่วร่างกาย
ไม่อยากรับสัมผัส)



.



.
ได้โปรด ผมชอบความงดงามของสายฝน แต่เกลียดความชื้น และเปียกปอนเหลือเกิน

ไร้...

วันนี้ผมจะเขียนตัวหนังสือด้วยความไร้สาระ (ซึ่งก็เขียนเป็นนิจอยู่แล้ว)
ผมไม่ได้ขอให้คุณเข้าใจ แต่ถ้าคุณเข้าใจ ผมก็เสรี

แค่ผมล่องลอย ไร้ซึ่งกาลเวลา ไร้การกระทำทุกสิ่งอื่นใดในความสามารถของมนุษย์ หรือสรรพสิ่ง
ความต้องการแห่งตัวตน ความต้องการซึ่งอิสระแห่งความเสรี เป็นเพียงแค่สบถของมนุษย์

จากนั้นจะสบถ กับ ความหมายอิสระ (ในตัวผม ไม่เกี่ยวอื่นใดเป็นแค่ความเห็นจากตัวผม)
อิสระ ไร้ซึ่งการมีอยู่ ไม่มีความใด เป็นแค่เพียงความคิดของมนุษย์เท่านั้น

ความอิสระจะมีอยู่จริงได้อย่างไรในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดขอบเขต ด้วยกาลเวลา
กำหนดด้วยเหตุ และผลของการกระทำ กำหนด กำหนด กรรมหนด

แล้วถ้าผมจะนึก และใช้ความรู้สึกที่ซึ่งเป็นความชอบของบุคคล จะกระทำนอกเหนือการกำหนดทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้อย่างเสรี
ไม่สนใจความเป็นอยู่ของสัตว์(สังคม)ที่เดินตามถนน เฉกเช่นความเสรีบนท้องฟ้า....................ผมอิสระ และเสรี(?)








แต่ผมต้องตื่นขึ้นมานับวันเวลา